HitchhikeTheEdge

Skłoticzkowy zwierzyniec

2012-02-18T00:11:00.008Z

czyli zwierzaki na skłocie, gdzie mieszkam. Gościnnie również stary, ale jakże młody duchem Loki.

comic strip: the humerus fracture

2012-02-12T23:04:00.006Z

Good friend of mine, Kacper who also witnessed my infamous (and silly) bike accident, drew few comic strips illustrating the flyover. Well, enjoy!

Thank you Kacper soo much!

Fracture w humerusie, czyli jak zostałam kaleką

2012-02-11T22:55:00.005Z

Mój kot to kalekot, bo z królowej podwórka Rysia stała się lokalnym kaleką, kotem indoorowym, który rzadko kiedy wyściubia nos na zewnątrz. W myśl pryncypia 'z kim się zadajesz...', również stałam się kaleką, chociaż w moim przypadku przemiana miała charakter mocno outdoorowy.

Żeby się nie rozdrabniać od razu napiszę, że mam pękniętą kość ramienną.

Jeszcze rozumiem potrącenie, zajechanie drogi przez taksówkę czy nawet stłuczka z przechodniem, ale żeby tak na prostej drodze przelecieć przez kierownicę a potem jeszcze pozwolić, aby (opierając się na relacji świadków bynajmniej) rower przeleciał nade mną. W dodatku wypadek miał miejsce poza godzinami 'messengerowania', i to w trakcie 'ferii zimowych'.

Pozbierałam się jakoś, znajomy zorganizował prowizoryczny temblak z szalika na lewe ramię i zaczęłam pomału szurać w kierunku najbliższego szpitala.
Na miejscu poczułam ból, zaaplikowano mi podwójną kodeinę, zrobiono rentgen, ramię co najmniej dwukrotnie zwiększyło swoją objętość, upodabniając się do ramienia Pudziana, i dowiedziałam się, że mam fracture w humerusie czyli owo pęknięcie na samej górze kości ramiennej. Lewej kości ramiennej, gdyby były wątpliwości, dlatego też jestem w stanie stanie stukać po klawiaturze palcem wskazującym i środkowym prawej ręki.
Spanie z temblakiem nie równa się 'fun', przekręcanie się z prawego boku na plecy to jeszcze mniejszy ubaw, a już w ogóle odpada samodzielne ubranie koszulki czy zapięcie rozporka.
Wyrabiam w sobie filozofię ruchu, bo o ile położenie się z pozycji siedzącej jest izzy, to kombinacja w drugą stronę wymaga równania: lekkie przesunięcie w prawo + lekki obrót ramienia o 15 stopni + zmiana ułożenia dłoni + powoli do góry + stopniowe podnoszenia zdrowego ramienia w celu uzyskania przeciwwagi itd.
Droga z pokoju do livingu przypomina kadry z filmu 'Świt żywych trupów' - bezwiednie sunę przed siebie, kapeć za kapciem, szur szur, wlokąc za sobą smutny, spuszczony kikut lewej ręki.
Taj jak doktor przepowiedział, ramię będzie mienić się wszystkimi kolorami tęczy, zaczęło od fioleto-żółci, która rozrasta się w kierunku grawitacji.
Cóż mogę powiedzieć, karma is gonna get you, a za tydzień i tak uderzam do Maroka.

Oto prawdziwy fracture w humerusie połączony z obrzękiem i rozwijającym się siniaczeniem.

pics from portugal

2012-02-03T10:52:00.015Z

i finally developed film from portugal. few photo samples below.

drugi. zero drugi. zero dwunasty.

2012-02-02T22:48:00.006Z

i do tego dwa miesiące wolnego. i dwa dobrze zapowiadające się wyjazdy. i minus dwa stopnie za oknem. a przed wyjazdem jeszcze ponad dwa tygodnie zalegania w domu: sklejam zina, czytam, uczę się, zalegam w livingu, skipuję, upijam się kawą i/lub herbatą i bawię się z kotem (wszystko piszę w czasie teraźniejszym, ponieważ wtedy rośnie szansa, że faktycznie wszystko potoczy się wg pozytywnego scenariusza, a nie osiądzie na mieliźnie).

dziś robiąc kawę zauważyłam twarz z brodą na pianie, widać? ja widzę starego dziada z brodą a la święty mikołaj...

sam wyjazd też zapowiada się jak świetne kombo 1+1 = 2, z dwudniowymi przystankami po drodze. całe równanie to: maroko - londyn - barcelona - japonia - mediolan. po prostu cieszę się :)-(:

dzień wolny = dzień [od]zyskany

2012-01-18T23:53:00.004Z

Dzień wolny od pracy smakuje jak ekler z bitą śmietaną.

A dzień pracujący, który w trakcie przeradza się w dzień wolny smakuje jeszcze lepiej, jak podwójny ekler z podwójną śmietaną. Dzisiaj nie tylko wzięłam sobie (ponad!) miesięczne wolne w pracy, ale skróciłam dzisiejszy etat z 9 godzin do niecałych 2, dzięki czemu zyskałam ponad 7 bezcennych godzin, które miałam przeznaczyć na godziwe cele, na zine'a, na czytanie i pewnie jeszcze tysiąc innych szczytnych sposobów na zagospodarowanie czasu.
Przejeżdżając przez Blackfriars bridge cieszyłam się jak sztubak, który udał się na pierwsze w życiu wagary. W myślach kreśliłam mini-plany jak spędzić dzień i w końcu stanęło na jakże owocnych odwiedzinach na znajomym skłocie na Deptford, na ugotowaniu obiadu dla współlokatorów, na pysznej kawie (patrz obrazek - zwróć zwłaszcza uwagę na napis, naaaaaaaaapis), na zabawie z kotem i oglądaniem filmu na projektorze.

Po prostu
"Czysta zysk!",
"2 w 1"
a nawet
"30% gratis".

piłka party // ball party

2012-01-15T02:02:00.007Z

Nie mogłam się wręcz oprzeć pokusie opublikowania zdjęć z ostatniego sylwestra. Występują: moja osoba jak różowa pantera, Zbyszka osoba jako on sam i R.I.P piłka, również w swojej roli.

I just couldn't help myself and simply had to publish pics from last new yrs eve. Playing: me as a pink panther, Zbyszek playing himself and R.I.P fitness ball, also playing its role.

the real bike messenger feeling

2012-01-04T00:37:00.006Z

Prawdziwy i jedyny Bike Messenger Feeling możesz zyskać na 3 sposoby:
1. brodząc w śniegu
2. walcząc z wiatro-deszczem
3. śmigając szybko metropolią w blasku zachodzącego słońca

Pierwsze doświadczenie jest z pewnością 'harsh' lub 'difficult' (anglizm), sprawia, że brylujesz w oczach młodych adeptów zawodu i przyczynia się do oznaczania kurierskich lat pracy jako 'przejeździłem/-am 4 zimy'.
Trzecie doświadczenie niesie w sobie poczucie wolności, które towarzyszy ulicami miasta, uszlachetnia, uwrażliwia i nakręca kurierską zajawkę.
Drugie doświadczenie miałam szanse doświadczyć dziś ja sama. Sam deszcz nie jest najgorszy, ten 'chrzest' już dawno mam za sobą, jak dochodzi wiatr (dziś miejscami dochodziło do 24 mph), to oprócz stopniowego przemaczania, czujesz jak ściąga Cię na boki, a już w ogóle na mostach. Do tego doszedł grad, a żeby było zabawniej w ramach POBu (ang. Package On Board) miałam plecak wypchany pudłem wypełnionym po brzegi dokumentami, na kierownicy torbę z butami, a w niej jeszcze kopertę A4. Najzabawniej było jak silny podmuch wiatru zmiótł deszcz z budynku, powstała fala deszczu przetoczyła się po autobusie i rozbryzgała się w końcu na ulicy. Fun.
O przemoczeniu i martwych płetwach schowanych w równie martwych, oziębłych, przemoczonych i, przede wszystkim, dziurawych butach nie wspomnę; mimo że towarzyszyły mi do końca dnia, wiedziałam, że większość mesendżerów w Londynie spotkała dziś ta sama przyjemność.
Zaczęłam oglądać paradokumentalny serial o nowojorskich kurierach 'Triple Rush', po pierwszym odcinku mogę powiedzieć, że charakteryzuje się typowo amerykańskim montażem i tendencją do budowania 'dramatycznego' napięcia tam, gdzie go nie ma, np. scena, w której jeden z nowicjuszy gubi tzw. manifest (rodzaj dokumentu z podpisami potwierdzającymi nadanie/odebranie przesyłki) i wkurzony dyspozytor odsyła go do domu. Ale i tak serial jest zajawkowy.

Nic a nic

2011-12-27T21:42:00.006Z

Zdałam sobie sprawę, że w grudniu nie pisałam nic. Nic a nic.
Nie pisałam, bo i nie miałam o czym. Od razu po powrocie wpadłam w wir pracy. 9 godzin nieustannej jazdy z różnego rodzaju prezentami świątecznymi, przy okazji ustaliłam swój kurierski rekord (30 kursów w ciągu dnia!) i jeszcze bardziej zajarałam się kurierką.
Haruki Murakami napisał kiedyś książkę pt. "O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu" udzielając tym samym częściowej odpowiedzi na często zadawane mu pytanie "O czym Pan myśli biegając?".
Zaczęłam sobie zadawać podobne pytanie i doszłam do wniosku, że pojawiają się idee. Jak na przykład ta, że potrzebuję wyrwać się do ciepłego kraju. Idea dorasta i przekształca się w stan namacalny w postaci zabookowanych biletów lotniczych do Maroka na luty. Kolejna idea to przemalowanie pokoju, i dziś korzystając z wakacji, dodałam kolejne wzorki do swojego i tak już wzorzystego pokoju (patrz wyżej). Pojawiła się też idea zmiany pracy, tudzież statusu zatrudnienia na bezrobotny (skoro i tak wyjeżdżam...), na razie jednak jest to nadal pomysł "nienamacalny".
W ramach mobilizacji ogłaszam również wszem i wobec, że zabieram się za zine'a, za Crossroads #4. Będzie podróżniczo, filozoficznie, wegańsko i wszystko okraszone cut'n'paste'owym layoutem.

GG 10817922 "polski mental mnie przerasta"

2011-11-30T22:27:00.008Z

Post będzie po polsku, bo akurat jestem w kraju z 'polskości' słynącym.
Długo wyczekiwana, ba w zasadzie jeden z 'hajlajtów'' i powodów wyjazdu do PL, wizyta u dentysty dostarczyła mi 'Day of Wacko (czyli Dzień świra, od razu przepraszam za wszystkie 'ponglizmy') feeling'.
A zatem, wizyta na 14, pojawiam się troszkę przed, wchodząc kłaniam się doktorowi, ten zaś mija mnie bez słowa (buc jakiś?). Równo o 14.01 wszyscy pracownicy gabinetu, łącznie z recepcjonistkami, znikają w pokoju przy poczekalni, aby celebrować czyjeś urodziny. Słychać konsumpcję ciasta, zaparzanie kawy, do tego 'ochy' i 'achy'. Czekam i myślę, że przynajmniej recepcjonistka mogła powiedzieć przykładowo 'proszę chwilę poczekać, doktor ma przerwę'. Cokolwiek, ale nie powiedziała.
Więc czekam dalej, analizuję pomalowaną na pomarańczowo tapetę (pewnie celowo na rozśmieszenie pacjentów wybrali taki mało 'szpitalny' kolor) i jakąś dziwną makietę zrobioną z muszli, która wisi tuż za kontuarem (pamiątka z Władysławowa?) i zaczynam myśleć o ESCejpowaniu się.

14.20 dentysta w końcu wychodzi zza drzwi i rzuca 'zapraszam do gabinetu'.
Pokrótce wykładam cel wizyty, że infekcja jeszcze w Hiszpanii, że 'dente muerte', że prawdopodobnie kanałowe, i w sumie dolna jedynka również wymaga interwencji ad hoc.
Lekarz postukał po zębach, wyliczył, o zgrozo, '-naście' ubytków, do chorego kanału nawet nie zajrzał, (nie wspominając o nieszczęsnej jedynce), krótko mówiąc zbył, zlekceważył, olał moje sugestie, i stanęło na usunięciu kamienia nazębnego oraz założeniu jednej plomby na zębie z mikro próchnicą zamiast, logicznie, uratować/naprawić/załatać* (*niepotrzebne skreślić) coś w gorszym stanie. W trakcie przyszła recepcjonistka (stara kaczka znaczy) i zaczęła kwękać o jakiejś zepsutej części (???), którą należy zareklamować. A co mnie to do CH*** obchodzi? I czemu jakaś stara torba ględzi mi nad uchem, i w zasadzie czy nie mogła(a może wręcz powinna?) załatwiać takie sprawy bez uczestnictwa pacjentów? Czy to nie świadczy o pewnym braku profesjonalizmu?

14.36 lekarz odkłada sprzęt, pytam więc czy jutro możemy ruszyć dalsze dwa zęby? 'A to proszę przyjść trochę wcześniej, bo dziś w ciągu pół godzinki niewiele możemy zrobić' (pół godzinki? a przerwa na ciasto?!?). 16 minut roboty i 180 zł z mojej kieszeni.
Spieszył się na niedopitą kawę, zignorował podstawowy, ba, nieczekający zwłoki wręcz, cel wizyty, i w zasadzie to buc jak się patrzy z niego. Absurd i powtarzanie w głowie mantry 'w normalnym kraju to się nie zdarza'. A nawet jak się zdarza, to w charakterze 1% na 100 a nie 'most likely to happen' jak w przypadku Polski.
Egrh... Na tym skończyłam moją przygodę z gabinetem dentystycznym przy Siemieńskiego 4a/1a.

OH, BY THE WAY... from what you see above is my never-ending (or especially now very 'touchy' subject) complaining about Poland. One day and here you go, getting messy in familiar mud you know from your early days. So basically I am visiting Poland (my hometown, Wroclaw, to be specoific), crushing my friends' sofas (as a result of letting my room to somebody so in practice I don't have place to sleep at my 'home'), struggling with 'normal' appointment at the dentist and eating shitloads of Polish vegan nibbles.
Also, I am not 'heartless' anymore (see below) and finally got my own heart however on knee instead of my chest. Still requires some shadowing but Michele ( ossoservadio.blogspot.com) did really good job! Thanks Michele!

use and abuse

2011-11-23T00:19:00.005Z

Dostałam gwizdek. Z dedykacją jak na załączonym obrazku.
Nic tylko jeździć i gwizdać. Wczoraj o mały włos nie przejechałabym gościa. I nawet nie było by w tym mojej winy. Dlaczego? Bo jechałam na zielonym a ten jeleń nawet się nie obejrzał przechodząc przez ulicę. Syndrom żyrafy na wybiegu (lub jelenia na.. też na wybiegu).
Dziś był dzień z serii 'lubię tę pracę': niemal w ciągłym ruchu, zmęczenie nóg, wyprzedzanie na drodze i pchanie silne na pedały. Sweeet...

P.S.I. Mały update: Wraz ze mną na skłocie jest 8 kurierów. Sweeet..

P.S.II. Gunther, dzięki za gifta!

Whooo, cars man, whyyyyyyy?

2011-11-16T20:21:00.003Z

7-my tydzień na kurierce. Zaczyna się robić smutno. Szaro, MISTycznie (od 'mist' jak mgła, bynajmniej nie chodzi o metaforyczno-mistyczny aspekt kurierki, bo taki po prostu nie istnieje, przynajmniej dla mnie) i wietrznie. Wiatr równa się zimno, a ja póki co nadal nie dorobiłam się 'wiatrostopu' (tzw. windstoppera ma się rozumieć), więc jak czekam na kolejne zlecenie z książką na ławce, to najzwyczajniej w świecie marznę. A aby nie marznąć, wynajduję różne miejsca na tymczasowe przechowanie, przy okazji natrafiam na fajne kafejki, jak np St Ali na Clerkenwell Road czy niezliczone zielone skwerki, niektóre z nich, niestety, zamknięte dla publiki jako tzw. private gardens (zwłaszcza w zachodnie części Londynu, grr...).

Na głównych artyleriach turystycznych ludzie łażą niczym żyrafy na wybiegu w zoo (albo święte krowy na ulicach New Delhi), czyli zero koncentracji na tym, co się dzieje wokół, żucie liści (metaforyczne) i powolne snucie się po sawannie (w tym wypadku ulicy dwukierunkowej bez rozglądania się na boki, jak np Oxford Street). Stąd coraz częściej prześladuje mnie wizja, by jeździć z gwizdkiem (patrz niżej).

Tak naprawdę po raz pierwszy w życiu NIE WIEM, czy lubię swoją pracę. Po prostu jest to coś, co wykonuję 9 godzin dziennie, w ramach porannego zniechęcenia nie chce mi się z początku naciskać na pedały (push, push, pushbikeee), ale potem wchodzę w rytm, robi się 'ruchliwie', aby nie użyć jakże pasującego ponglizmu jakim jest słowo 'busy'. Busy dzień lub dużo 'stand by', czytaj oczekiwania na kurs właśnie. Pod wieczór znów ciszej, a czasem kilka tzw. multidropów czyli kilka przesyłek z jednego miejsca.

I jeszcze częściej 'fakam' na ulicach. To ktoś mnie zaatakuje parasolką na światłach (przeciskanie się między pieszymi: wiedząc, że ciała A i B przemieszczają się ze stałą prędkością X, wiem, że mam przykładowo metr między ciałami A i B na prześlizgnięcie się, szkoda tylko, że ani ciało A, ani ciało B o tym nie wiedzą, na skutek czego doświadczam ataku (najczęściej) werbalnego), to taksówkarz zajedzie drogę, tudzież 'taktownie' przyblokuje mnie przy chodniku, no i klasyczne otwieranie znienacka drzwi tuż przed Twoją kierownicą (czyli za późno na HALT).

Z poniższym video zbierałam się już jakiś czas, tak czy inaczej idea gwizdka i ciągłego przeklinania pod nosem staje mi się coraz bliższa. Messengerski trailer do wirtualnego serialu 'Portlandia'. Enjoy.

z szuflady 2/from the bottom of bullocks 2

2011-11-05T23:42:00.015Z

czyli iberyjsko, francusko, wakacyjnie i streetartowo.
that is (s)iberian, french, streetart 'n' summer part 2.

skłoticzka, czyli maj komjunity

2011-10-30T20:41:00.013Z

Skłoticzka to bynajmniej nie jest pieszczotliwe zdrobnienie słoterskiego psa, ale naszego skłotu. Jest nasz sporo, jesteśmy zgrani, mamy wege kuchnię, wspólne obiadki, stół pingpongowy i piłkarzyki. Mieszka z nami kilka psów, kotów i dookoła zawsze plątają się znajomi domu, ekipa z RatStara (pobliskie social centre) czy po prostu dzieciarnia znajomych. Innymi słowy Wayne miał rację mówią "you must kiss many frogs before you find a prince".
A zatem skłoticzka crew i przyjaciele.

Sorbeta - skarpeta

Pirat Remek jedzący z pokrywki od słoika

Mefisto aka Mefik

Wąchal aka Martin

Stephen aka maj best nejtiv spiker frend

Wąchol goli wąsa

Wegański tort z bezami (urodziny Igora)

Marcelina mówi: jest G(reat)

Iga (chyba nie do końca przekonana do nakrycia na głowie)

Pajka zza Kuby aka Goliata

świeżonka

2011-10-30T15:02:00.005Z

czyli nowe (stare też) wynalazki na skórze:
buka
pogrubiona wstążka
o mój faworyt - 'oko boga'

faki, fiu fiu*y i k___wy

2011-10-29T22:30:00.005+01:00

I jeszcze retardy. To mój podstawowy zasób słownictwa w trakcie pracy. No i brytyjskie thank you, excuse me where is post room/loading bay? i czasem cheers mate, żeby nie było, że totalnie zchamiłam się w pracy. Cztery tygodnie za kierownicą, 4 złapane gumy (wszystkie z ostatnich 7 dni), 3 mini wypadki, również z ostatniego tygodnia. Najpierw zaklinowałam się pedałem o krawężnik wskutek czego upadłam na (stojący) autobus. Rezultat: lekko scentrowane tylne koło, ale jadę dalej. Wczoraj wpadłam na maskę wykręcającego powoli auta, p-o-w-o-l-i czyli kierowca szybko zahamował, ja też, ale i tak polizałam maskę. Rezultat: jadę dalej. A dziś cofający kierowca nie zauważył mnie i tylko lekko szturchnął przednie koło. Jest lajtowo (hejtowo też przyznaję).

Zaopatrzyłam się w zajefajne łyżki do zmiany dętki (PEDROSy, polecam!), zatem za każdym razem, kiedy zmieniam dętkę ustalam swój nowy rekord. Mięśnie też przyzwyczaiły się do stałego wysiłku i chyba pora, by trochę przyspeedować z kursami, co chyba będzie celem na nadchodzący tydzień.
Acha, i praca w deszczu jest do kitu, ale ponoć prawdziwa frajda zaczyna się wraz z oblodzonymi ulicami. Sweeet...

photo by Chris [http://bwyh.wordpress.com/]

- it made me feel unhappiness. does it make sense?

2011-10-22T17:50:00.014+01:00

Usłyszałam na St Katherine's Way, tuż przy Tower Bridge, E1. A potem na skrzyżowaniu Theobalds Rd i Grays Inn Rd (czyli dużym skrzyżowaniu, WC1) zobaczyłam gościa, który jak gdyby nigdy nic prowadził po ulicy białego kucyka. Tak po prostu, szedł przez siebie a obok mijały go rzesze aut i rowerzystów.

Ostatni rok mieszkania w Pradze był obsesyjnie związany z nazwami ulic. Minął rok, odkąd mieszkam w Londynie i znów zaczęłam obcować z ulicami, tym razem jednak zwracam uwagę na to gdzie są i jakim dojechać skrótem, aby szybciej dowieźć paczkę, aby ominąć korek etc. (ale i tak jako kurierka jestem na razie sofciarą, choć moje 'traffic skills' chyba lekko wskoczyły do góry).
Ups and downs jednym słowem. Dalsza seria zdjęć z szarej strefy dysku C.

paris

ldn

skipping: ldn/paris/bcn

schowane do szuflady/pigeon hole photographing

2011-10-16T22:15:00.009+01:00

Zdałam sobie sprawę, że robię dużo zdjęć do przysłowiowej szuflady. Fotografuję, wywołuję, skanuję, po czym upycham po najciemniejszych zakamarkach dysku C. Nadszedł czas na odsłonę, dziś w wersji IMPRESJE: W ŚRODKU , cokolwiek mają one oznaczać/

I realised how many photograps I take are my pigeon hole photos. I photograph, develop, scan and then cram it in the darkest dead-end on my disc C. It' s time for disclosure, first one goes as IMPRESSIONS: INDOORS, whatever they mean/

zero one_zero one_

2011-10-14T00:13:00.006+01:00

W końcu zdecydowałam się na coś, co świtało mi w głowie od dobrych kilku miesięcy. Zajmuje mi to dokładnie 9 godzin dziennie, 5 dni w tygodniu, co razem daje 45 godzin w ciągu 7 dni. Przejeżdżone na rowerze, przeczytane w parku, kiedy czekam na zlecenie czy przeczekane w windzie, którą wjeżdżam do biur, post roomów czy np. na 15 piętro Broadgate Tower w samym centrum londyńskiego City.

Pushbiker. Messenger. Bike courier. Krótko mówiąc wylądowałam na kurierce.

Śmieję się, że nie miałam innego wyjścia, że mieszkanie z pięcioma kurierami zobowiązuje. I w zasadzie wybrałam nienajlepszy moment na rozpoczęcie, ale w sumie zawsze mogłam zacząć przygodę z kurierką w styczniu a tym samym rzucić się na głęboką wodę czy raczej głęboki lód zalegający na ulicach. Oswajam się ze stopniowo obniżającą się temperaturą, codziennie sprawdzam prognozę pogody na dzień kolejny i pomału kupuję goretexy, baselejery i inne windstoppery. I powoli zaczynam inwestować w mój single speed (powyżej).

Zobaczymy jak długo utrzymam się na messangerskim siodle, na razie jest fajnie. Są pozdrowienia na ulicy, machanie znajomym kurierom i częstowanie cukierkami w post roomach. Ale czasem jest też przepychanka między londyńskimi double-deckerami (co w gruncie rzeczy też jest fajne), wyzywanka z taksówkarzami czy gwizdanie na zapatrzonych w niebo turystów.

A 201, w skrócie 01 to mój call number. Poniżej moje ID z fotosem z foto-budki na Waterloo. Bez odbioru.

viva la chaos_out of order

2011-09-30T15:41:00.006+01:00

Odkąd wróciłam z wakacji zapanował chaos jeszcze większy niż przedtem. Chaos totalny. Nie robię tego, co zaplanowałam, nie jadę tam, gdzie chciałam i czuję ogólny syndrom 'out of order'. Mieszkam ze świetnymi ludźmi, ale przez ten natłok osobowości i wydarzeń, a zwłaszcza permanentną niemal okupację mojego pokoju, nie mogę skupić się na zinie, na książce czy nawet odpisać na mejle zalegające w mojej skrzynce.
A jednocześnie jest pięknie. W Londynie właśnie trwa 'Indian summer' czyli orzeźwiający powrót do gorącego lata. Ja coraz bardziej doceniam życie wolne od pracy, i to akurat wtedy kiedy mój wieczny status bezrobotnej zmierza ku końcowi.
Cieszę się każdym dniem. Każdym zeskipowanym ciuchem, jedzeniem czy jak ostatnio, futonem. I gdybym tylko jeszcze bardziej ogarniała moją wieczną listę 'things to do'... póki co jednak rządzi chaos. Do odwołania.

Czapka. Zwłoki. Rysia czyli kot, z którym dzielę pokój

2011-09-29T22:49:00.011+01:00

Czapka, bo jak leży owinięta puszystym ogonem, wygląda jak rosyjska czapka z Sybiru.

Zwłoki, bo ma dni kiedy się niemal nie rusza i po prostu zalega niczym niewskrzeszone zombie.
Rysia, bo ze względu na rudawo-czarno-białe umaszczenie tak nazwała ją jedna ze współlokatorek.
A dziś zaczęłam ją przezywać Kocica, bo jest wredną kocią damą i drapie pozostałe koty na skłocie.
Poznaj Czapkę lub Zwłoki lub Rysię czy jak chcesz ją nazywać:

"Ooo, ja taka zaspana a wy mi zdjęcia robicie..."

belt belt belt!

2011-09-11T13:31:00.007+01:00

first tyre belt i made.
recipe: old bike tyre + belt buckle + scissors. go for it!

neva sej neva?

2011-09-10T00:58:00.008+01:00

I never considered myself as a sociable person, but recently I've been interracting with people a lot.

I never were particularly passionate about baking, but last 3? months I've been vegan muffin girl in one veg bakery.
I never had, or rather 'lived with', a cat, but thanks to no-name-she-cat from previous squat I've been constatnly covered with cat fur since I back.
I would never say I could do certain things, but life has been simply sculpting me and so I catch myself saying 'life made me this way' more often tha usual. Hmm.

And so photos below are from Algarve, very hot and sunny region of Portugal

rabbit vs. dolphin?

2011-09-09T01:05:00.012+01:00

It has been week since I came back to London.
Very random and social week.
And so the photos below are random, not sure about there social aspect though.

Pari' et Bordo'

2011-08-27T17:55:00.004+01:00

Dwa dni temu bylam w Bordeaux:

Jest francusko. Haute couture i powolne delektowanie sie jedzeniem. Wegetuje w St Michel, czyli na starowce w Bordeuax, w kamienicy z poczatku XVIII wieku, ktora oprocz hosta z couchsurfingu, zamieszkuje wielki, spasiony kot o imieniu Sza Szu.
Chodzac po Bordeaux mam wrazenie, ze stara zabudowa nigdy sie nie konczy, charakterystyczne dwupietrowe budynki z drewnianymi okiennicami i dekorowanymi balkonami ciagna sie niczym waz. Jedna waska uliczka za druga, i tylko barwnych tynkow brakuje, aby rozkleic sie jak w japonskiej mandze.
Zawsze powtarzam, ze wszystkie drogi prowadza nie do Rzymu, ale do Tesco, wiec we Francji wszystkie drogi prowadza do znanego rowniez w Posce Kerszczura. Ledwo wysiadlam z pociagu (nowy InterRail dziala lepiej, niz swietnie) i ufdalo mi sie zrecyklowac cukinie i marchewki. Sweet.

A teraz "rewizytuje" Paryz:

Nie sadzilam, ze szczury moga byc tak bezczelne. W Paryzu potrafia biegac ot tak miedzy zapatrzonymi w Notre Dame turystami. Tak jakby w lecie miasto bylo opanowane nie przez turystow, ale szczury wlasnie. Samym Notre Dame tez sie specjalnie nie jaram, juz chociazby notre dame w St Reims jest o wiele ciekawszy. Ale Eiffel... Eiffel ROBI WRAZENIE swoja majestatycznoscia i iloscia metalu wznoszaca sie w gore.
Ten rok to taka rewizytacja miejsc odwiedzonych wczesniej, odswiezanie znanych juz ulic i odkrywanie nowych. Ulice Paryza to jedna z najwiekszych sypialni bezdomnych w Europie, co przy ilosci sklepow typu Louis Vuiton i Givenchy tworzy tym wiekszy kontrast.
Bez odbioru. Weganskie crossainty w piekarni nieopodal. Mmmm...

año tras año. year by year. rok za rokiem (sejm szit)

2011-08-24T22:33:00.009+01:00

Urodzilam sie w dobrym roku, tak jak wino. Tak jak ksiazka Georga Orwella o tym samym tytule.

Rok za rokiem spedzam ten dzien za granica. Choc w zasadzie termin "za granica" semantycznie dla mnie nie istnieje, jestem tu czy tam, teraz mieszkam w Londynie a pewnie za jakis czas przeniose sie gdzie indziej. Fajnie, ze zyje w dobie otwartych granic, ze juz nic nie stoi na przeszkodzie w pokonywaniu mil morskich czy ladowych.
Urodziny w Bilbao. Dzwiny sen, w ktorym studiowalam podyplomowo - proroctwo czy niespelnione ambicje? Nie wiem, ale jestem cholernie szczesliwa, ze okres studiow mam za soba. Dzis udalo mi sie sfabrykowac bilet InterRail na zkonczenie tego nieplanowanego tripu. Dzis po raz pierwszy w zyciu pieklam placki ziemniaczane, odwiedzilam Muzeum Euskadi czyli Kraju Baskijskiego i bylam w pracowni sitodruku, gdzie wydrukowalam miedzy innymi naszywke Orchid.
To byl fajny dzien. Jutro jade do krainy Year Of No Light, czytaj Made in Bordeaux.

///Jestem wytworem miejskim. Wlasnie to pomyslalam chodzac uliczkami Bilbao i popijajac sojowe latte z papierowego kubka (trywialny nawyk londynski?). Nie jezdze w gory, do puszczy czy do stepu. Jezdze w lasy szklanych domow, przenikam do malych uliczek na poludniu Europy i znikam w plataninie podziemnych tuneli seulskiego metra. Potrafie znalezc jedzenie w miejskiej dzungli, nauczona instynktem zawsze wyladuje przy smietnikach jednego z supermarketow. Poruszam sie bez mapy, chyba odziedziczony po homo erectusie zmysl kierunkow. A z zielenia obcuje tylko w parkach lub warzywniaku. Ciekawe na ile te umiejetnosci przydadza sie w dzungli amazonskiej? Na dzien dzisiejszy jest to jedyny ulamek przyrody, ktory mnie pociaga. Powaznie. ///

Euskera, Bilbao i Antifaxista

2011-08-23T12:37:00.003+01:00

Wpadlam w sam srodek Fiesty de Bilbao. Aste Nagusia AD 2011.
W centrum miasta stoi kilkanascie scen, na kazdej widnieje symbol skloterski, flaga Antifaxista lub przynajmniej czerwona flaga baskijska. Jedna ze scen zajeta jest przed jeden z tutejszych sklotow, Kukutza, ktory dziala prezenie jako lokalne centrum kultury, i niestety jest zagrozony ewikcja.
W ogole mam wrazenie, jakby cala fiesta organizowana byla przez skloty, w dodatku po calym Bilbao rozsiane sa rzesze zalogi punkowej. Jak tak dalej bedzie przeniose sie do Hiszpanii, choc wybor miedzy Barcelona a Bilbao bylby raczej trudny.
Ludzie na ulicach tancza, pija (nawet nie na umor, jakby to mialo miejsce w przypadku Polski), krotko mowiac festyn jak sie patrzy, ale bez chcrakterystycznej odpustowej otoczki jak w Polsce chociazby. Jeden z performerow ulicznych aspirowal do miana hiszpanskiego Dub FXa ze swoim beatboxowym show, Jakby ktos byl zainteresowany pan nazywa sie Ram Z i z latwoscia mozna go znalezc na majspejs.
A w miedzy czasie zaliczylam wizyte u baskijskiej dentystki, ktora lamana angielszczyzna zdolala mi wytlumaczyc, ze moj zab jest "muerte" i ze czeka mnie powazne leczenie po powrocie do Londynu. Life goes on. Victoria, moja znajoma, piecze wlasnie weganska tortille a w miedzy czasie przesluchujemy kapele screamowe. Jest pieknie. Ponizej filmik przedstawiajacy troche Kukutze.

LisboA:WESOME SKIPPING!!!

2011-08-18T13:17:00.005+01:00

It is said that Barcelona is unofficial European capital of skipping (or "recycling" as they say in Spain) BUT Lisboa´s dumpsters seem to be even more spoiling... Everyday I have fresh bread (well, everynight to be precise) from local Pingo Doce. Big green bin is full of bread, and the bigger one offers loads of fruit, veg and dairy products. And its only local PD branch!

My favorite skipping site though, is health food store called "Celeiro Dieta" located in very centre of Lisbon. Yesterday, for instance, I skipped goji berries, pumpkin seeds, provamel soy milks, loads of vegan sausages and different kinds of tofu. Today I found ready-to-eat chinese noodles, even more tofu sausages and soy yogurts, not mentioning I had to limit my finds, knowing I am not gonna eat that all! And thats just on the right side from entrance to the shop.

Again today, I was skipping with homeless man and was amazed how nice he was to me:

- I am looking for yogurts

- You need to dig in the bottom, he said.

As Uniform Choice sang "Cooperatin is the key!"

My "Lisboa" tima is over, time to travel further north to Bilbao. So that's my goal for tomorrow - exactly 860 kilometers to Bilbao by hitching. So exxxcited about tomorrow, wish me luck...

A vida na estrada: Portugal

2011-08-16T13:18:00.007+01:00

Estou em Portugal.

I'm in Portugal.

After fake Interrail voyages in Spain, swimming naked in Barcelona and sleeping on the rooftop in Huelva, I finally got to Lisbon.

I love to revisit cities I have been once before, as I always look forward to catch changes in cityscape, to recognise places I am familiar with and to check whether I am gonna get lost in streets labyrinth. My first visit in Lisbon was in Feb 2010 and I had told myself then "I wish I could come back here during summer". So there you go, I unplannedly arrived here.

Speaking about "unplanning", well, I hadn't plan holidays this summer but situation in London made me taking holiday break and without slightest idea where to travel I took a train from Lille and got to Barcelona.

Staying with friends, hanging out till dawn and catching sun rays were all I needed after dusty and rainy atmosphere in London. My stay in Barcelona extended to nearly two weeks and there was time to set out further South. I did try, however to frame my trip and had idea to visit Malaga and Morocco but my "destiny" (hehe, yeah right...) led me to Madrid instead.

Booking reservations on fake Interrail ticket is always fun as cashiers don't doubt about authenticity of the ticket, whats more they are so kind to ask about your seat preference ("by window or by aisle?", "by window please..."). Funny.

From Spain I got to Portimao which is situated in warmest part of Portugal, Algarve. Again, staying at 6th floor of "more glass than walls" apartment in the heart of old town, easy access to the ocean and playing Mario Bros made my stay there nearly perfect. Thanks Antonio for hosting me!

For now I know that on Friday (Probably? Well, you never can be sure 100%, can you?) I am hitching to Salamanca, and after then to Bilbao. Wish me luck and read you soon.

Oh, and short greetings from Hackney rapper, Professor Green, who sounds more or less like British Emidem, doesn't he?

Hajlajf vs. Lowlife

2011-08-14T23:08:00.009+01:00

Hajlajf w mowie.

W 4-gwiazdkowym hotelu na przedmiesciach Madrytu i w ultra szybkich pociagach Ave przemierzajacych Hiszpanie na wskros. Na 6 pietrze przeszklonego apartamentu w centrum Portimao i na parterze apartamentu w sercu zabytkowej dzielnicy Belem. Nad blekitnym oceanem w Algarve i w koncu tutaj, przed gigantycznym XL calowym monitorem komputera i szybkim laczem.

Lowlife w pismie.

W Huelva spalam na dachu, na ktory musialam sie wkrasc, a nastepnie przejsc po barierce. O 1 w nocy smieciarze bezlitosnie sprzatneli wszystkie kartony w okolicy, wiec spanie bylo raczej "na twardo". Lizbonskie smietniki aka "pingo doce"* to raj dla skipperow. W lokalnym oddziale wyhaczylam caly kosz pieczywa, mase owocow i warzyw. Nic tylko lowic.

Czuje, ze robie sie bezczelna. Podrabiany Interrail dziala bez zarzutu, ba, nawet rezerwuje na niego pociagi IC, EC a pani kasjerka jeszcze z usmiechem dopytuje sie czy wole miejsce przy oknie czy przy przejsciu. Dzis jechalam w wagonie z inymi interrailowcami i mimo wyraznej roznicy miedzy moim biletem a ich, konduktor poswiecil 3 sekundy na pokiwanie glowa z aprobata na podany mu skrawek papieru rzekomo made in Denmark. In Interrail we trust!

Na wiekszosci dworcow w Hiszpanii przed wpuszczeniem do pociagow klasy EC nastepuje szczegolowa kontrola bagazu podobna do tej na lotnisku, czyli odpada przewozenie ostrych przedmiotow, materialow latwopalnych i innych pseudoniebezpiecznych gadzetow. I nie wiem ile w tym bezczelnosci, ile ryzyka a ile czystej glupoty, ale udalo mi sie przejsc przez bramki z moim zestawem do otwierania puszek, krojenia pomidorow i samoobrony w formie scyzoryka i gazu pieprzowego.

W centrum Madrytu maja idealne kino znane jako "cine ideal", w Huelva sprzedaja "buergery" a w Lizbonie reklamuje sie "BIG Banco. Banco de investamento global". I jeszcze jedno, na dworcu Atocha uslyszysz, ze pociag odjezdza o "seventeen hours", kolejno o "eighteen hours" i tak do 12 w nocy. Nice one.

*) Tytul kojarzy mi sie ze skadinad wysmienita bajka Pingu, a "doce" brzmi jak hiszpanskie 12 a zatem czyzby chodzilo o "12 pingwinow" w nawiazaniu do filmu "12 malp"?!? Bynajmniej nie, znajomy tlumczyl cos na ksztalt "Slodkiej kropli" czy jakos tak.

Zupa z trujacych jaszczurek czyli Bem vindo em Portugal

2011-08-11T17:44:00.007+01:00

Zaciekawiona lokalna fauna, zapytalam sie Antonio, znajomego poznanego przez CouchSurfing, na co moge sie natknac w Portugalii.

- Sluchaj, macie tutaj jaszczurki i skorpiony?

- Mamy paskudne trujace jaszczurki. Bylo kilka przypadkow zatrucia sie nimi.

- ???

- Jak jest goraco, jaszczurki wchodza przez male otwory do kominow, a potem jak gotuje sie zupe, odpadaja od scian komina i laduja w zupie, a jak zupa trafia na stol, to...

- Czekaj, czekaj, ale jak to, ze jaszczurki chowaja sie w kominach? (znajac moja definicje kominu, cala koncepcja wydala mi sie co najmniej abstrakcyjna)

- Ty chyba nie wiesz za wiele o Portugalii, co?

- No nie do konca...

Po czym dowiedzialam sie, ze o tradycyjnych portugalskich kominach, o tym ze kuchenka logicznie stoi pod wlotem do komina, na kuchence gotuje sie zupa i stad mozliwosc, ze jaszczurka wyladuje w zupie a nastepnie zupa trafia na stol, a trucizna w zoladkach nieswiadomej niczgo familii. Funeral diner jak sie patrzy.

Say no to ´cerveza, beer, coca cola, agua´

2011-08-06T16:26:00.003+01:00

´Cerveza, beer, coca cola, agua´.
´Massaje, massaje´.

Na barcelonskich plazach nie ma zmiluj. Nawet beach party o 3 nad ranem nie obedzie sie bez wiecznego nawolywania pakistanczykow z reklamowkami wypelnionymi estrella. Przy wprowadzonej w Barcelonie prohibicji i stosunkowo duzej liczbie turystow, musi to byc rentowny interes.

Choc sama nie pije, to od przyjazdu tutaj uczestnicze we wszelkich alko nasiadowach z lokalnymi gettopunkami. Getto, bo statystyczny iberopunk wyroznia sie wygladem sposrod innych europunkow. Tu zapalniczka przyczepiona do lancucha na szyi, tu jakas opona od wozka dzieciecego owija kostke. Jest gitwa innymi slowy.

Zawsze sadzilam, ze absurdem by bylo, gdyby policja spisala mnie za picie alkoholu tylko dlatego, ze siedze z osobami, ktore pija. Okazuje sie, ze w Barcelonie i to jest mozliwe, a zatem moge siac legende o tym jak straight edge dostal mandat za picie. LOL.

´Patatas ondulades´i ´pipas gigantas´czyli falowane chipsy ala popularne kiedys ruffles i duze ziarna slonecznika. Jezykowe podobienstwa ´iberoizmow´tego typu tylko wzbogacaja ten trip.

Chyba jade dalej na poludnie. Chyba w poniedzialek. Codziennie zbieram sie aby jechac, ale po chwili wlacza mi sie ´mañana´ i kolejny dzien zalegam na plazy.

A zatem hasta mañana.

B2B, czyli Back To Barcelona

2011-08-01T19:08:00.004+01:00

Nie jaram się Barceloną w znaczeniu stricte. Nie fascynuje mnie Barrio Gotico, architektura natchniona Gaudim czy widok ze wzgórza Montejuic. A jednak wracam tu, znalazłam schronienie tak jak w tekstach Grammatika, swój back up data system czy po prostu ostoję.

Po przeszło dwudziestoparogodzinnych wojażach francuską koleją na sfałszowanm bilecie interrail global pass, dotarłam do Barcelony. Po drodze zaliczyłam krótki nocleg w parku w Lille, pierwszą jazdę ultra szybkim francuskim ekspresem i w końcu potwornie zmęczona dojechałam do stacji Barcelona El Clot Arago. A potem już prosto na squat La Revultosa, gdzie nie spiesząc się szukam spokoju ducha.

Londyn jest jak czarna dziura. Wchłania, zabiera energię i mogę w nim funkcjonować tylko pod warunkiem, że średnio co dwa miesiące wyjeżdżam. Coś się dzieje, tracę równowagę pod nogami, pakuję się i jadę.

Nie wiem jak długo tu zostanę, nie wiem gdzie pojadę dalej, bez pośpiechu chcę płynąć przed siebie.

Live out of a suitcase. Czytaj: 9 miesięcy i 6 przeprowadzek

2011-07-26T14:26:00.005+01:00

SW9*. Camberwell Green/Oval

Statystycznie biorąc w ciągu ostatnich 9 m-cy przeprowadzałam się co 6 tygodni. Zaczynając od wysuniętego na Zachód W13, następnie pomieszkując między E1 a E10, zaliczając w trakcie 10 dniowy epizod na Północy, aż w końcu przycumowałam na Południe, na zaskłotowany dom starości, w którym mieszka 40 osób.

Przedział wiekowy wynosi 47 lat, poczynając od dwuletniego Słowaka, skończywszy na czterdziestodziewięcioletniej komiczce rodem z Teksasu. W całym budynku jest około 60 apartamentów, każdy z nich składa się z dwóch pokoi z kuchnią i łazienką. Do wyboru widok na drzewa, ogród, szkołę lub okoliczny skwer.

Znajomy Irlandczyk tak kiedyś określił swoje kilkuletnie zmagania ze znalezieniem miejsca do mieszkania ‘you must kiss a lot of frogs before you find a prince’. Wygląda na to, że obcałowałam już tyle żab, że w końcu znalazłam swojego squatksięcia. Oby.

*) dla niewtajemniczonych – wszystkie te E10, SW czy WC1 to nic innego jak kody pocztowe używane w Londynie.

Ułamki z nowego miejsca: ściana A wraz z zeskipowaną lampą, ściana B widok z okna i zdjęcie byłych mieszkańców.

P.S. Gnome Pixie, rok produkcji 1951, Wielka Brytania. Prezent od jednego z współlokatorów. Nie mogę się doczekać pierwszej kliszy (!!!).

lubitel 166b: first "spool"

2011-07-22T23:31:00.010+01:00

as in the subject:

x-processing and last lomo frame

2011-07-08T23:07:00.006+01:00

first cross-processed photo i ever photoshoped. fake as hell, but i still find it interesting.

and last frame of first film roll in smena8. half-ready, half-curtained? i like intensive colors though.

lo-fi brighton

2011-07-08T01:20:00.011+01:00

apparently my lomo smena8 (also known as cosmic35in 'western' countries) plays tricks while taking photos, but some of the pictures i managed to retrieve. there you go.

same photograph scanned two times, interrupted by pic my leg marked by seagull's droppings...

the 'burning' visible in left corner is my camera's fault, gonna (hopefully?) fix it, however i still enjoy my first film roll taken in smena.

il bel far niente

2011-07-05T22:52:00.007+01:00

nieróbstwo też jest sztuką. i tak moje nicnierobienie zaczyna się o zazwyczaj między 9 a 10 rano. rozciągam się, robię 25 pompek i włączam komputer. zaraz, komputer włączam pierwszy, aby co najszybciej włączyć program hhd regenator, dzięki któremu kiedyś (za miesiąc może?) odzyskam dane z przenośnego dysku. następnie zjadam płatki z mlekiem sojowym alpro, które 'przegryzam' kapsułką b12 a tę popijam kawą mrożoną z 3 kostkami lodu. i z alpro.
od razu zaczynam moją prasówkę, czyli przeglądanie ofert pracy. mój target to oczywiście tester gier, ale przeglądam wszystko co popadnie i wymaga pracy z językiem, a więc gumtree, gamesindustry.biz, toplanguagejobs.com i multilangualvacancies.com.
w trakcie e-maile, blog, książka i po około 3 godzinach druga ice coffee. sprawdzam geocaching, uważnie czytam instrukcje do minolty super 505i, którą nigdy wcześniej nie fotografowałam i powoli zbieram się do wyjścia z jaskini.
do torby wkładam lubitela 166b (zostały jeszcze 3 klatki do wypstrykania), czapkę, coś w razie deszczu, podkolanówki (też w razie deszczu), książkę, do tylnej kieszeni spodni podkowę na rower i w końcu około 4 wyjeżdżam na swoim single speedzie.
czasem coś załatwiam, czasem bawię się w geocaching, czasem jeżdżę fotografować zombiarnię na canary wharf, czasem na burrito, a najczęściej spotykam się ze znajomymi.
wracam wieczorem, witam się z martinem, i albo idę biegać albo włączam film albo zamulamy na jutub po raz setny przerabiając przeróbkę borewicza.
przed pójściem do łóżka czytam około 20 stron książki i po 1 zalegam na antresoli w pozycji embrionalnej tuląc do siebie miśka.
voila, opowiadanie z cyklu 'mój dzień'.

*) il bel far niente, czyli sztuka nicnierobienia

it feels like summer

2011-06-26T22:04:00.005+01:00

Właśnie wróciłam z Brighton. Słońcem zmęczona, opalona, nawet zaliczyłam pierwszą kąpiel w morzu 2011. Brighton jest trendy i gay friendly, mnóstwo wegańskich miejsc ze słynnym co-opem Infinity Foods na czele. Plaża niestety kamienista, w powietrzu fruwają watahy ćwierkających mew (jedna nawet spuściła mi na nogę 'spadochron'), ale atmosfera w Brighton i tak sprzyja całkowitemu resetowi systemu. Laaato...
Przy okazji testowałam Smenę 8, zdjęcia z serii 'lomo niewiadoma' wkrótce. Na razie coś, co choć minimalnie kojarzy się z wakacjami.

Jestem na swoim

2011-06-21T22:23:00.007+01:00

Właśnie tak. Cały m-c i pół mieszkania w studio w słynnym eks magazynie znanym jako Cable Street Studios. Antresola, prysznic (do soboty wyłącznie zimny), szybki internet i gigantyczne okno z widokiem na City. Po sąsiedzku hipsterka.

Mieszkam 15 minut na pieszo od Canary Wharf, które fascynuje mnie swoją szklaną sterylnością i statusem drugiego po City centrum biznesowego w Londynie (a jeszcze w latach 60-tych ubiegłego stulecia było dzielnicą dokową) . Obecnie Canary Wharf stanowi siedzibę największych bankowych molochów, przy wjeździe do kompleksu czekają gotowi do kontroli strażnicy, zaś pracujące tam happy-yuppie zieją stresem niczym smok wawelski ogniem.
Przyznam się niechlubnie, że dziś zabłądziłam tam w labiryncie podziemnego centrum handlowego, które z dala błyszczy się marmurem niczym jedna ze słynących z przepychu stacji moskiewskiego metra.
Dziś czuję rosnące we mnie poczucie szczęścia. Wraca chęć do fotografowania, w głowie kwitną projekty fotograficzne, Jutro wypełnię zbieraniem keszy a w czwartek piekę wegańskie muffiny w jednej z zaprzyjaźnionych wege firm. Jest dobrze.

Idziemy na La Papę. Barcelona, kwiecień 2011.

Dżastin. Notts', 04/2011

Aussie, German and Me. Paryż, kwiecień 2011

A proposy i smędy owędy

2011-06-17T16:10:00.000+01:00

Otoczona zewsząd tzw. hipsterką nie mogłam się powstrzymać przed zamieszczeniem poniższego video. Od ponad 6 m-cy mieszkam (noooo... zostańmy przy 'pomieszkuję') w okolicach trójkąta: Brick Lane, Stoke Newington i Broadway Market. Gdzieś po środku plasuje się mekka londyńskich hipsterów, czyli Shoreditch. Jest lans, jest hip, jest wąs i są 'rajbany'. I ciuchy żywcem wyjęte z epoki New Kids On The Block. Tutoriał poniżej:

A propo mieszkania. W ciągu 48 godzin przenoszę się do studia, gdzie przez najbliższy m-c będę mieszkać. Moja pierwsza, płatna baza od ponad 9 mc-y. LOL. I daleko od 'taking photos in London Fields'.
A propo pracy. Ponoć nowy projekt rusza i za dwa tygodnie wracam do testowania gier. Tak ciężko w to uwierzyć, że nadal po głowie krąży mi kurierka. Coś, w czym chciałabym się sprawdzić, wejść w tryby i na pewno nabrać lepszej kondycji kosztem rosnącej niechęci do roweru (wątpię).
A propo czasu. W ciągu 5 tygodni zabawy w Geocaching mam 94 'kesze'. Dziś uderzam w setkę.
Mentalnie czuję się bezrobotna. Są dni kiedy budzę się i mam wrażenie, że stoję nad przepaścią. A potem zabijam czas czytaniem, geocachingiem, spotkaniami, byle tylko nie mieć poczucia nicnierobienia, ale zaczyna mi brakować harmonogramu zajęć. I niby zajebiście, że tyle wolnego, że laba i dobrobyt w głowie, ale jakieś robaki zaczynają mnie podgryzać od środka.

Paweł, mejlowy znajomy, szczeciński kurier i działacz prorowerowy właśnie podesłał mi zdjęcie. wOw. Ukłony dla fotografa.

... on a mission?

2011-06-07T14:05:00.006+01:00

Czuję, że zaczynam wszystko od początku. Z mieszkaniem, z pracą, z relacjami międzyludzkimi. Wpisuję w wyszukiwarkę Gumtree hasła 'hostel', 'Polish', 'Czech' czy 'translations' i pomału rozglądam się za pracą, która umożliwiłaby mi zarobienie hajsu na wytyczony cel w najmniej upodlający sposób. Teoretycznie cały czas jestem na grach, ale de facto od 3 m-cy nie spędziłam ani godziny za konsolą PS2.

W zasadzie z dnia na dzień mogłabym to wszystko rzucić, kopnąć i wysłać rzeczy do Polski, wybrać resztkę pieniędzy z konta i udać się na tripa chociażby po Europie.
Po prostu brakuje mi jaj. Zarazem wiem, że wyznaczyłam sobie cel pobytu tutaj i powoli zaczynam odliczać do stycznia/lutego.

Pocztówka z Londynu.

7 days past

2011-06-05T14:09:00.013+01:00

Po powrocie do Londynu miałam napisać spóźniony post o Pradze, i jeszcze zamieścić zdjęcia z Barcelony by było weselej.

Po powrocie miałam wprowadzić się do vegan chatki, ale i tu pojawiły się pewne perturbacje i w efekcie nadal waletuję u kogoś.
Po powrocie też miałam nadzieję, że wrócę do pracy a tym czasem wielkie, nieme 'coś' ma ruszyć pod koniec miesiąca i też nie wiadomo, czy będzie praca dla mnie.
'Mrdka' jednym słowem (cz.)
Gromadzą się małe mikro sprawy i zaczynają i kłuć, i wnerwiać i prowadzą do frustracji.

Dzieją się też fajne rzeczy. Jak na przykład to, że w ciągu niecałego miesiąca od zarejestrowania się na geocaching.com, odłowiłam 70 'keszów'. W środę po intensywnym step aerobiku przebiegłam dodatkową godzinę na bieżni, bez zwalniania tempa czy przerw w trakcie. I w końcu złowiłam aparat średnioformatowy, na który od X czasu polowałam: Lubitel 166B.

Mam czas. I ten przecieka mi czasem przez palce. I jeżdżąc na rowerze, czytając książkę czy zwyczajnie nadrabiając z mejlami powtarzam sobie, że przynajmniej aż tak go nie marnuję, to i tak pojawia się jakieś poczucie straty. Więc FROM NAŁ ON: rozejrzę się za nową pracą, poszukam nowej opcji wynajmu, ruszę z zinem i podgonię komórki mózgowe do efektywniejszej pracy.

Rozpoczynam serię zdjęć B&W zgromadzonych przez ostatnie 6 m-cy. Na pierwszy rzut łatwo zgadnąć co. Wybór tematów i dobór zdjęć całkowicie przypadkowy.

M jak Macierz, W jak Wrocław

2011-05-21T13:58:00.003+01:00

Post, który napisałam pierwszej nocy po przyjeździe:

Nieoczekiwanie zdecydowałam się na wyjazd do mojej Macierzy. Do Wrocławia znaczy się. A dokładnie na Kleczków, który przywitał mnie swojskim disco polo rozbrzmiewającym już od pierwszych kroków stawianych na znajomej ulicy, gdzie po prawej stronie wystaje paskudna biała plomba wypełniająca powojenną lukę mieszkalną a po lewej ostała się secesyjna kamienica z kwiecistymi ornamentami charakterystycznymi dla początku XX wieku. Na rogu plomby od kilku lat mieści się lumpeks, który kiedyś był warzywniakiem a jeszcze wcześniej spożywczakiem, w którym za dzieciaka zaopatrywałam się w ciasteczka 'BeBe' na pięciominutowych przerwach w szkole. Na drugim rogu również sklep z przedziwną historią, a bramę za nim 'Lewiatan' przed którym zawsze wystają bądź 17 - letnie matki z wózkami, bądź Romowie zamieszkujący Kleczkowską, bądź też mijający się w drzwiach lokalni sztajmesi i sztajmeski. Szczerze współczuję tamtejszym sprzedawczyniom. Wyobrażam sobie ile razy były błagane na kolanach, by sprzedać piasta 'na kreskę', a w zasadzie pewnie zeszyt z zakupami na kreskę leży schowany pod ladą.
Obmyślam plan działania na pozostałe dni, jak tu załatwić wszystko jak najszybciej, abym mogła więcej czasu spędzić na słodkim lenistwie cyklistycznym, spotkanio-przyjacielskim, bądź czysto piracko-internetowym.

Post, nad którym skupiam się teraz:

Ostatnimi czasy pochłania mnie Geocaching, czyli rodzaj gry miejskiej polegającej na znajdywaniu różnych mini-skarbów rozsianych po różnych miejscach typu pod ławkami, za rynnami czy przy murach. Jak można przeczytać na stronie geocaching.com:
"Geocaching is a real-world outdoor treasure hunting game. Players try to locate hidden containers, called geocaches, using GPS-enabled devices and then share their experiences online".
Dużo zabawy, zgadywania, i dzięki temu odkrywam swoje miasto poniekąd na nowo, układając w głowię siatkę 'keszów', które mijanych codziennie a o których mało kto wie.
Innymi słowy 'I'm soooooo into it', tak samo jak z poniższym "protest-songiem".
Elo rap!

unlucky tuesday theory

2011-05-04T19:17:00.005+01:00

Kilka dni temu wróciłam z wyluzowanej Barcelony i niemal od razu wpadłam w stresujące sytuacja codziennego życia w Londynie. Pokój w wegańskim domu, który zdecydowałam się (o dziwo) wynająć, zwalnia się dopiero za 3 - 4 tygodnie, czyli kontynuuję moje wieczne waletowanie u znajomych. Aktualnie w nowej odsłonie - południowy Londyn. Coraz bardziej uzmysławiam sobie, że nie wiadomo jakbyś się nie starał/a być fair, zawsze trafisz na jakiegoś debila na swojej drodze. Wczoraj ktoś mnie potraktował w strasznie chamski sposób,i mam wrażenie, że w tym mieście nie trudno o takie osoby. Poza tym zepsuł się mi dysk przenośny, zaś odzyskanie i skopiowanie w serwisie to wydatek rzędu 100 funtów:/

Wczoraj był wtorek, czyli potwierdza się teoria pechowego 'unlucky tuesday' jak zwykłam go nazywać. Nie wiem, gdzie spędzę przyszły wtorek, ale postaram się być z dala od ludzi, od komputera i telefonu, by zminimalizować krążące nade mną fatum.

Nie narzekam jednak. Przywiozłam z Barcelony dwa suweniry (poniżej).

Since 22nd of March 2011 every second Tuesday tends to be very unlucky to me. First unlucky day ended up with visit in hospital, I got stolen wheel from not even mine bicycle and got evicted from squat in Leyton. Next, two weeks later I again faced two housing rejections. Then decided to go abroad to take breath and rest from London. I came back three days and seems that I've been dogged by ill fortune. Just when I had decided to rent a room in a vegan house with friends of mine, it turned out that the room will be available not in one week but up to 3 - 4 weeks. So I still crash friends' places. Yesterday I took my broken portable hard drive (which has all my data) to repair shop and service man explained that recovering data would cost at least 100 quid :/ Later that day somebody was very nasty to me just out of nothing.

I collect all these coincidences and misfortunes that happened to me in last 6 weeks and I am trying put them together, so I could draw an interpretation from it. No luck so far. Nobody said it's gonna be easy however sometimes I feel simply overwhelmed by incidents I have to face.
I am really thankful tough that Imanaged to meet few people here I can always rely on.

p.s. Pictures above are my 'souvenirs' from Barcelona. Czech 'upřímnost' stands for 'honesty'.

Przed, po i w międzyczasie czyli in the meantime travel

2011-04-25T14:04:00.023+01:00

Najpierw był Paryż. Ze swoim ulicznym przepychem, wieczornym zaleganiem na polach marsowych i totalnym poczuciem beztroski. I dużą ilością zdjęć (patrz niżej).

All photographs were taken by Chris, check out his website: http://bwyh.wordpress.com/

Potem był Londyn. Dwa dni przenoszenia swoich rzeczy w bezpieczne miejsce, dwa dni niepewności, spania na zaprzyjaźnionym skłocie, i wiem, że po powrocie czeka mnie ostateczne rozwiązanie kwestii mieszkalnej.

Jestem w zrelaksowanej i tętniącej życiem Barcelonie. Zalegam na sympatycznym polskim skłocie z ekipą, która żyje z robienia gigantycznych baniek mydlanych i skippingu (lokalnie zwanego ‘recyklingiem’). Przez skłot przewala się mnóstwo ludzi, jeszcze więcej poznaję chodząc na różne akcje i skłoty, co nadaje tempa pobytowi tutaj, i tak np. w piątek nieoczekiwanie wylądowałam o 1 w nocy w domu dopiero co poznanej meksykanki z Teksasu, która katowała mnie winylami typu ‘Schoolgirls’ i opowieściami o koreańskim romansie. A potem pojechałam na koncert iberopunka do pobliskiego skłotu, choć wcale nie gustuję w brudnym rzępoleniu z półwyspu. Po prostu nastawiam umysł na tryb ‘działanie’ i daję się ponieść temu, co przyniesie chwila, nie zastanawiając się zbytnio co i jak.

Druga strona pobytu tutaj, to zaleganie na plaży z książką, przeskakiwanie przez bramki w metrze i bogactwo jedzenia wysypujące się z pobliskich śmietników. W centrum znajduje się multum lokalów przyjaznych dla wegan (np. vegan bar Gopal), w lodziarniach dostępne są przepyszne lody sojowe a na półkach z jogurtami stoją sojowe Danone’y (czym nie mam zamiaru propagować tejże marki).

Przypominam sobie mój ostatni pobyt w Barcelonie, odwiedzane miejsca, moje podejście do tego miasta, towarzyszące mi poczucie wyobcowania i to, jak czuję się teraz. Jak powoli wdrążam się w tutejszą załogę, jak przecieram swoje barcelońskie skróty i szlaki, jak odkrywam łatwość życia tutaj i jak nabieram powietrza w płuca. Jakże inaczej wpływa na mnie dawka świeżych promieni słonecznych z południa, aura miasta, gdzie w co drugim słyszanym zdaniu pojawia się słowo ‘tranquillo’ (‘spokojny’). To już nie jest zasmogowany, zestresowany Londyn, ale wyluzowana stolica Katalonii, w której najzwyczajniej w świecie łapię równowagę i oddycham pełną piersią.

Zapiski z Hiszpani 2006

Three European cities. Paris – London – Barcelona.

Had felt nearly like home staying with Shobhana and other CSurfers at her parisian appartment. Felt emotionally homeless back in generally hostile London. Feel so good in Barcelona. Staying at the friendly squat with super – nice Poles. We dumpsterdive (or ‘recycle’, to use more Spanish term) heaps of fruit and veg found in nearby supermarkets, we helped with cooking for ‘Zombie movies night’ and fun is gonna last few more days. Living here, like in London, can be moneyless, but the sun appears more often in Barcelona’s sky.

Celá Paříž. All Paris. Cały Paryż

2011-04-17T22:37:00.003+01:00

Pod takim tytułem sprzedaje się Paryż na stoiskach z souvenirami.
Souvenirów w brud, najczęściej w formie ejflowskiej ikony. 4 breloczki w cenie 1 euro pod wieżą. Good deal?

Mam za sobą 3 dni tzw. hangoutu z rozrywkowym Joelem, wyluzowanym Zackiem i bliskim kolegą z Niemiec, którego znam jeszcze z 'praskich' czasów. W między czasie miałam okazję przypatrywać się złodziejskiej praktyce 'na bransoletkę' w dzielnicy Montmartre, jeździłam na deskorolce po Champs - Elysees, jeździłam też na gapę w metrze i co najważniejsze odpoczęłam od wszystkich negatywnych wydarzeń z ostatnich tygodni w Londynie.

Take a breath. Clear your mind. Take a rest.

CouchSurfing to super sprawa.

Thank you Chris for a meeting!

life goes on

2011-04-10T23:56:00.003+01:00

biegam,
pływam,
skaczę,
byłam na hapkido,
na bbq,
na performensie,
jeżdżę kolażówką,
odwiedzam skłoty,
szukam pustych budynków,
szukam jedzenia na śmietnikach,
błąkam się po stoke newington,
rozwiązuję kwestie mieszkalne,
poznaję ludzi
i jeszcze raz poznaję ludzi.
spotykam się ze znajomymi,
słucham sigur rós,
czytam książki,
siedzę w parkach
i w końcu znalazłam cs hosta w paryżu.

podejrzewam, że ostatnio nie tylko grunt mieszkalny tracę pod nogami, ale i emocjonalnie bywa krucho, jednak jak to mówią lokalni 'life goes on', więc staram się być zajęta i nie myśleć za wiele. codzienność gejms testerki, która ma dejs of innymi słowy.

2011-04-08T12:37:00.005+01:00

Przed dwoma tygodniami miałam tzw. unlucky tuesday. Ostatni wtorek podobnie, tym razem jednak uderzył podwójnie w kwestie bytowe. Cóż, od momentu przeprowadzki tutaj nie miały się najlepiej, więc teoretycznie nic nowego. Wzloty i upadki. Potrzebuję zresetować umysł, opuścić London z niesprzyjającą aurą. Odpocząć innymi słowy. 40 funtów za autokar tam i z powrotem do Paryża. Środa. 5 dni w trybie ‘reset’.

Poza tym staram się zabić czas. Czytaniem, wysiłkiem fizycznym, spotkaniami z ludźmi, internetem i chodzeniem po galeriach. Mogę przyznać, że nowoczesna sztuka w wykonaniu londyńskich hipsterów zaskakuje przerostem formy nad treścią a przede wszystkim wygórowanymi cenami.

Ludzie są po prostu ludźmi. Nie liczy się na ile w porządku jesteś, na ile nie przeszkadzasz nikomu, ale na ile jesteś towarzyski/a, nie odmawiasz jointa i siedzisz w living roomie gadając o przysłowiowej d**** maryny. Zawsze natrafisz na jakiegoś buca.

nudny SxE dzieciak.

półka

2011-03-31T15:30:00.006+01:00

Jest i ona. Półka na której śpię.

To tak jakbyś był/-a na wiecznym kempingu. Spanie pod osłoną dachu i kołdry (tzw. winter protection) daje wrażenie namiotu. W środku ciepło, klimatu dodaje światło lampki, nawet internet tam łapię. Rozwiązanie zastępcze, ponieważ ciągle poszukuję swojego kąta przynajmniej na kilka m-cy. Abym mogła ruszyć z zinem i zająć się własnymi mini-projektami. Zatem zobaczymy jutro.

Czasem mam wrażenie, że mieszkanie na skłocie to taka zabawa w dom dla niedorosłych- dorosłych, które z przyczyn osobistych czy środowiskowych opuściły swój kraj, rodziny i znajomych. Które balansują w tym świecie rozpoczynając przypadkowe związki, karmią się łatwo dostępną kodeiną i lamentują 'oł dżiz, ajm tłenti.... ajm soł faking old'. A może to ja stałam się wybredna w doborze tematów do rozmowy, wbijam w wydarzenia i filmiki fejsbukowe i jestem tylko nudnym sxe dzieciakiem, co siedzi przed kompem, z nosem w książce lub pedałuje na rowerze.

Z wizytą u Robin Wursta

2011-03-28T23:29:00.005+01:00

Hajlajf: Wegańskie wursty Lindy McCartney (i sojogurty made in Asda). Jazda na holenderce (na zmianę z ostrym kołem). Lokalny comicshop (zarejestrowałam komiks "Emitown" - lol). Hipis party z nutą reggae (i ziom w spodniach w kwiaty). Wieczorna jazda na rolkach (i polsko-romskie getto). Dumpsterdiving u Turasów (6 melonów i limonki). Hangout ze znajomym i zaleganie przed komputerem (ultimate utub seszyn). To był definitywnie udany wypad do Nottingham. Przy okazji Hi5 dla Dżastina i ekipy z Radford blvd.

Właśnie zalegam na "swojej" półce (zdjęcia wkrótce), słucham Tetrisa na zmianę z HiFi Bandą i myślę o tym jak to fajnie żyć z dnia na dzień, czytać książki na parapecie, budzić się o 12 i po prostu płynąć powoli do przodu. Dzień za dniem. Moje DNA ma zakodowaną informację o towarzyszącym mi trafie i bazując na tym płynę dalej wierząc, że moja łódka wpływa do bezpiecznych portów. Czasem pojawią się jacyś morscy piraci i inni hackerzy, ale nie daję się. I tak np. właśnie dowiedziałam się, że przez najbliższe dwa m-ce mam rower. I mimo, że nadal nie mam swojego miejsca, i tak jestem w "Yuppi!" nastroju.

Piosenka dnia. Plus za świetną nutę, tekst i oczywiście teledysk.

Powrót na stare śmieci (Dove Row 2)

2011-03-24T09:15:00.002Z

Na jakiś czas wróciłam na "półkę", czyli wolną przestrzeń w holu, tuż nad innymi pokojami. Mówię sobie, że mieszkanie nad innymi to jak koncepcja nadczłowieka u Nietzschego. Zobaczymy.
Po 3 godzinach spędzonych w Homerton Hospital dowiedziałam się, że mam impetigo (ze względu na negatywne konotacje, polską nazwę wolę przemilczeć) i grzyba na twarzy. Wspaniale.
Rower z powrotem jeździ, ale chyba nie jestem upoważniona do korzystania z niego. Czyli wracam do TfL-u (Transportation for London) :(
Przynajmniej nie narzekam na nudę. Potrzebuję wyfrunąć z miasta, jutro jadę do Nothingam.

Dove Row i czekająca na mnie półka na 2 piętrze.

the best joke you've ever heard

2011-03-22T23:53:00.002Z

Pomyślałby kto. Jeden dzień, a ile tyle atrakcji losu. Dziś przytrafiło mi się tyle niemiłych rzeczy, że 22. marca mogę zaliczyć do prześmiewczych przypadków losu. Najpierw straciłam dach nad głową, czyli powrót do mojej sagi homeless doga za sprawą natychmiastowej eksmisji. Ponoń jutro mogę odebrać swoje rzeczy. Ciekawie. Następnie jakiś niecny uliczny złodziej ukradł mi przednie koło, i jak się później okazało rower jednak nie do końca był mój (co jest chyba kolejnym powodem rozżalenia). Po dwóch godzinach intensywnych przemyśleń i skoków aerobowych stwierdziłam, że muszę iść do szpitala, bynajmniej nie z powodów mięśniowych. Od kilku dni schodzi mi naskórek z twarzy. Zakładam, że przeistaczam się w zombie i dlatego odpada mi skóra. Tak, pewnie o to chodzi.
Na domiar złego coś szwankuje moja konstytucja, hmm, emocjonalna, a zatem konkluzja jest taka, że w ciągu 24 godzin moja mentalna sielanka zmieniła się w brunatne grzęzawisko.
A ja się z tego śmieję. I nieustannie podśpiewuję pod nosem "Chana Masala" od Loop Troopów.

compactflash dot com

2011-03-22T11:59:00.010Z

Miesiąc temu będąc na pchlim targu wyłowiłam pewien aparat. Tzw. no name (z tego, co się orientuję compact flash nie est rejestrowanym trademarkiem 'made in HK' ala Lomo Smena 8M.

Przetestowałam w Rzymie. Jest Watykan, jest i przedziwny sklep z bielizną marki 'Clara'.

dejs off end mystikal Łowinia

2011-03-17T13:51:00.011Z

Czas przecieka przez palce. Albo zostaje złapany w wiadro, w miednicę czy w wannę. Być może z punktu widzenia wydajności czasowej ostatnie dni przypominają nieróbstwo w czystej postaci, jednak nie jest to czas stracony. Jest to czas złapany w miskę.

Bo czy można nazwać stratą czasu jazdę Vespą po autostradzie z szalonym Włochem? Lub zjazd materacem po schodach? Czy nawet jazdę na rowerze po pokoju (wychodzą niemal regularne kółka jak w cyrku, tylko na zakrętach rower trochę nie wyrabia i trzeba się nogą podpierać).

Właśnie tym zajmuje się tymczasowo bezrobotna testerka gier. Oprócz tego czyta, odpisuje na mejle, śpi z kotem i pozwala sobie stawiać tarota. Karty nie kłamią. Trzy razy stawiane trzy razy pominęły kwestię rocznej podróży po Azji, ale czeka mnie za to ‘propsperity and fertility’, w Londynie więc nie ma tego złego...

................................................................................

Podróż w krainę dzieciństwa do mistycznej Łowinii. Miejsca, gdzie wszystko się dla mnie zaczęło (podle legendy to tam spotkał się plemnik mojego ojca i komórka jajowa mojej matki). Pokój, do którego miałam ograniczony dostęp. Zbiór przypadkowych mebli i obiektów kolekcjonowanych na przestrzeni kilkudziesięciu lat: dwa solidne drewniane łóżka tworzące tzw. małżeńskie łoże, lampa pamiętająca zamierzchłe czasy designu lat 70-tych, przedwojenny obrazek święty i nieśmiertelna maska boska częstochowska. I paskudny kaczor siedzący na retro stojaku na doniczki.

Tej lipcowej nocy wszystko ułożyło się w jedną całość.

.as simple as it can be.

2011-03-14T11:49:00.006Z

Has been long time since I put here post in English. Either way, living in London finally gets colours I wanted to. Spring colours, rainbow colours or just any colours but black and white. I am temporarily jobless and spend my days reading, getting fit or visiting friends. Managed to find my own place, though so far spent there less than 3 days. Seems that my 5-months habit of crashing friends’ places has put down its roots deeply enough. Oh, and I finally got my bike. Not necessarily comfortable one, but gonna work on it. All sounds idyllic, but I assume we create what we want to have and I simply follow this.

"as simple as it can be"

less of homeless

2011-03-06T23:35:00.004Z

Dopisek z 6. marca 2011:

Pokój przygotowany do zamieszkania. I pojawiła się mała rysa.

Dowiedziałam się mianowicie, że 18. marca mamy sprawę w sądzie a tym samym istnieje ryzyko eksmisji. I mimo, że w praktyce (a zarazem według tutejszych squat rights) od wydania ewentualnego nakazu eksmisji do jego uprawomocnienia mija około 2 m-cy, to w mych myślach zebrały się czarne chmury. A tym samym zdałam sobie sprawę, jak bardzo potrzebuję własnego kąta w tej makro aglomeracji. Miejsca, gdzie wiem, że mogę spać, trzymać swoje szpargały, zaszyć się z książką czy po prostu zapraszać znajomych (i nocować ludzi z couchsurfingu).

Tak czy owak, mam zapewniony dach nad głową na najbliższe 2 miesiące. Jest dobrze. Mam wolne w pracy, zapisałam się do biblioteki czeskiej, słońce coraz częściej gości na londyńskim niebie i jestem aktywna fizycznie, ba, nawet na saunę uczęszczam (!), więc mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Acha, właśnie tak.

Silesia Śnieg VS Lazio Roma

2011-02-20T20:45:00.005Z

Na Śląsku ponuractwo i szaractwo, a za kilka godzin 12 stopniowe rzymskie uśmiechactwo (wg. www.weather-forecast.com przyynajmniej). Wegańska pizza i lody made in valsoia, popijane espresso illy za 0.80 eurocentów (Affogato?)
Brzmi jak plan, ale potrzebuje jakiegoś szablonu planowo-harmonogramowego, aby całkowicie nie pogrążyć się w chaosie i używać pobytu w Italii espresso i melodyjnym językiem płynącej.
Tym razem pobyt w Polsce różnił się od odwiedzin składanych w trakcie mieszkania w Pradze. Tym razem z jeszcze większym sceptycyzmem wobec polskich realii, ale za to z większą ilością godzin spędzonych ze znajomymi, za co chciałabym podziękować, bo fajnie jest wiedzieć, że ma się do kogo wracać w tym grajdołku polskim ^__^
Ciao!

dubstep, transtep i sleepstep

2011-02-13T14:52:00.005Z

Bilans ostatnich 5 dni spędzonych w PL:
Jaram się dubstepem.
Tłumaczę ślęcząc przed kompem.
Zarywam nocki na nasiadówach domowych.

Poniżej Dub FX, jedno z nawiązań na brytyjski dubstep. 'Jaram się, jaram!' jakby to powiedział Dem. I coś czuję, że jak tylko wrócę do Londynu, uderzam na imprezę dubstepową. AAA*!*

luksusowo

2011-02-10T15:47:00.005Z

luksusowo i w pełni wrocławsko:
lodówka wypchana po brzegi sojowymi frykasami, ciepły pokój, gorący prysznic, szybki internet, spanie po 11 godzin, znajomi. powrót na stare śmieci jednym słowem.
tym razem śmiem nazwać mój pobyt w polsce 'wakacjami': totalne nieróbstwo, jazda na mojej holenderce i wieczorne darmowe sesje filmowe z iplex.pl. najs.

odświeżam sobie klasyki polskiego hip hopu poczynając od takich produkcji jak 'relax w sobie noś' przez ośkę i dj 600v. wrocław, opole, moja samotnia w bielsku a potem rzym. 3-tygodniowa la vida loca jakby to określił raper reno.

zauważam jak bardzo "zdziczałam" (cytat mojej matki) przez ostatnie 4 miesiące.
4 miesiące skłoterksko-londyńskich realiów, jakże różniących się od życia, jakie wiodłam w pradze czy we wrocławiu. reno powiedziałby 'następny level'. dla mnie jest to poziom 100% bycia sobą. nieodgrywania ról społecznych nakładanych przez społeczeństwo i rodzinę (czytaj: polski lament), nieuganiania się za materialnym szczęściem ukrytym w ilości zer na koncie (reno "hajs").

wiem, że londyn jest kolejnym przystankiem na mojej drodze.
nie wiem jednak kiedy i gdzie będzie kolejny przystanek.
wiem w jakim kierunku zmierzam.
nie wiem jednak jaka będzie wypadkowa moich przemyśleń i stylu życia, jaki wiodę.
wiem, że 'question authorities' to moja dewiza życiowa.
wiem też, że autorytety są zmienne.

idę na rower.

amster.derstam.

2011-01-31T23:12:00.003Z

from bunch of photos i took in amster.derstam, chose this one.
not that it's raining in london today, nor that i have bad mood.
just short reminder about my travels.

Out with the old, in with the new

2011-01-29T20:56:00.016Z

Mój tydzień w liczbach to:
7 znalezionych rękawiczek
6 godzin snu na dobę (średnia)
5 dzień z rzędu w tym samym ubraniu
4 godziny snu po wczorajszym karaoke
3 pomadki ochronne do ust znalezione na ulicy
2 metrowy mur, który o dziwo, udało mu się pokonać
1 nieudana próba skłotingu (i nielegalna ewikcja z samego rana)

Moja bezdomność zaczyna zakreślać coraz szersze kręgi. I może powinno mnie to martwić, ale jest wręcz na opak, bo im bardziej tracę dach nad głową, im więcej rzeczy wożę wszędzie z sobą w plecaku (grzebień, szczoteczka, pojawił się dezodorant i zapasowe skarpetki), i u czym większej liczby osób nocuję, tym bardziej wzrasta moja mentalna beztroska i wolność.

Fajnie mieć własny pokój, ale na chwilę obecną wystarczy mi nikła pewność, że tej nocy mam gdzie spać. Nie potrzebuję stricte swojego legowiska czy swojego roweru, wystarczy, że TU i TERAZ mogę korzystać z powyższych. W ogóle moja chęć posiadania maleje z dnia na dzień, nawet mój notebook jakby bardziej się uspołecznił.

Moje życie obrało chaotyczny kierunek (z dotychczasowego chaosu wpadłam w międzygalaktyczną czarną dziurę chaosu, to tak jak wpłynąć z rzeki do morza) i, paradoksalnie, jedynym szkieletem nadającym mu kształt jest moja praca. Klasyczny ‘9 to 5 job’, wokół którego toczy się mój 24 godzinny rytm dnia. Przy czym nadal towarzyszy mi totalny brak etyki pracy, jedynie pierwotny cel przyjazdu tutaj (patrz: pożądany powrót do Korei, tym razem na co najmniej rok) utrzymuje mnie za biurkiem. Choć nie ukrywam, fajnie być wynagradzaną za 8 godzin grania w Killzone.

Coraz częściej nie wyrabiam się z odpisywaniem na e-maile, z postami na bloga, ze zszyciem głupiej dziury w kurtce, nie zdążam nawet do pracy, ale wiesz co?

W głębi duszy towarzyszy mi poczucie szczęścia, niezależnie od tymczasowych trosk, braku stabilizacji, ba, wręcz przeciwnie, coraz bardziej dochodzi do mnie, że właśnie stan DESTABILIZACJI jest tym, co mnie nakręca do działania i akumuluje energię na później.

Nie żebym chciała temu nadać poczucie heroizmu, tudzież okrasić mój żywot szczyptą skłotersko-anarchistycznej zajebistości, ale w swoim otoczeniu znam mało osób, które doceniają po prostu to, co mają, ciesząc się z tego, co jest i jak jest.

Where are we going?
What have we done?
Everything we've learned, it's all just been ignored.
We turned it all to cinder, we turned it all to rust.
We're standing in these ruins, and it's all because of us.
We load the gun and we pull the trigger,
Looking into tomorrow, we'll all have turned to dust.
Lost, lost, lost in our own heads.
Lost, lost, lost to ourselves.

by Mouthpiece ‘Cinder’

a homeless dog in limbo

2011-01-12T00:05:00.009Z

Jestem bezdomnym psem. Nie żeby słowo 'bezdomny' czy 'pies' miały znaczenie pejoratywne, a wręcz przeciwnie. Psy zawsze ceniłam bardziej niż koty, a swoista bezdomność daje mi nieukrywaną radość i, prozaicznie, poczucie wolności. I chociaż nie wiem jak długo mogę zostać na Dove Row, to jakaś durna nadzieja i poczucie życiowego fuksa (i jeszcze wewnętrznego 'czuja') podpowiadają mi, że zostanę tu na jakiś czas.

Co więcej, w pewien sposób jestem zawieszona między dwoma adresami. Oficjalnym i mniej oficjalnym, jeszcze jest ten najoficjalniejszy adres, na który przychodzi moja poczta, ale już dawno zerwałam kontakt z realiami pomieszkiwania na Ealingowym Polaczkowie.

Tak więc siedzę z kompem w nie swoim pokoju, gdzie w zasadzie tylko śpię, i gdzie nawet rzeczy swoich nie mam. Jedzenia też mam więcej na biurku w pracy, aniżeli tutaj, w końcu spędzam tam najwięcej godzin w ciągu dnia.

Freedom is a state of mind. A przynajmniej mój umysł jest w takim stanie.

O Kozie Nostrze, Eskalatorze i innych paranojach

2011-01-09T17:26:00.012Z

Ostatnimi czasy Koza Nostra prześladuje mnie niemal wszędzie.
Oglądając kolejne części Ojca chrzestnego śledzę poczynania Kozy Nostry.
Znajomy ze skłotu skarży się na 'Gout' (czyli podagrę), w wolnym tłumaczeniu po prostu cierpi na Kozę (Nostrę).
Na Kozę poniżej natrafiłam w Pradze. Słonecznej, czerwcowej Pradze, gdzie kozy jako takiej może i nie uświadczysz, ale Koza Nostra pojawia się np. na Vršovicach.

Koza Nostra. Lomo. Czerwiec. Praha 2010.

Z innej beczki. Statystycznie każdy ma swoje paranoje, ja na przykład mam dwie: parasole i ruchome schody.

Parasole - bo stanowią poważne zagrożenie na ulicach.

Sytuacja: Idziesz ulicą, zaczyna kropić. Coraz intensywniej i intensywniej krople wody atakują przechodniów, więc ci zawzięcie zaczynają wyciągać parasole. I wtedy zaczyna się sieka, ty momentalnie zapominasz o ulewie i skupiasz się nad tym, aby przypadkiem jedna z nasadek drutów, wystających z napiętych parasoli, nie trafiła Cię np. w oko. Parasol już szczerzy druty na Twoje ciało szkliste, rogówkę, tudzież ciecz wodną oka. Pół biedy jak nosisz okulary, ale jak krople zalewają Twój podstawowy ekran na świat (w sumie dwa), w końcu pasujesz, okulary zdejmujesz i jesteś narażony/a na atak z druta. A pociągnięcie z druta, mówiąc potocznie, może się skończyć wypłynięciem gałki ocznej, aby skończyć na jednej z wielu możliwości.

Ruchome schody - bo stanowią poważne zagrożenie w miejskiej dżungli.

Z ruchomymi schodami nie ma żartów. Przypuszczając, że eskalator ma 80 m długości, stoi na nim jednocześnie około 60 osób, i jedna z nich (ta na samej górze oczywiście) przechyli się do tyłu np. 45 stopni, to wszyscy po niej spadną na sam dół niczym klocki domino. Zasada reakcja łańcuchowej z następstwem twardego lądowania (TUTAJ znajduje się cała lista ‘top escalator accidents’). Nie mówiąc o możliwości wciągnięcia buta, sznurówki, czy hijabu, przed czym przestrzegają naklejki w teherańskim metrze.

Dlatego UWAGA na stojące przed nami mamuśki z wózkami, rowery i kogokolwiek z ponad gabarytowymi przedmiotami. Z reguły też trzymam się z daleka od krawędzi, choć przyznam się, że eskalatorowe szczotki świetnie polerują buty.

Dodgy. Grumpy. Fair enough

2010-12-25T17:47:00.009Z

Jakbym miała subiektywnie wskazać najczęściej używane brytyjskie wyrażenia, to oprócz klasycznych ‘thank you’ i ‘like’, bez namysłu wskazałabym powyższe trzy. Stykam się z nimi praktycznie wszędzie, nagminnie niemal. I tak gra, którą obecnie testuję, jest miejscami ‘dodgy’. ‘Grumpy’ za to jest kierowca, który codziennie o 8.40 starannie sprawdza identyfikatory przy wsiadaniu do busa, mimo, że każdy inny ma to głęboko w nosie. Mój współlokator też ponoć jest ‘grumpy’, co nawet sam przyznaje: ‘gdybym nie był taki grampy, pewno bym awansował’. Jak dla mnie ta wypowiedź jest ‘fair enough’. Dziwnym trafem określeniem ‘fair enough’ kwitowane są wszelkie anegdoty, które opowiadam, ale zawsze wiedziałam, że bardziej potrafię wyrazić myśli pisząc, niż mówiąc. Po prostu moje wypowiedzi są ‘dodgy’ lub jak by je określił ktoś z Czech ‘kostrbaté’.

Oprócz językowych obserwacji coraz bardziej dochodzę do wniosku, że powoli zaprzyjaźniam się z tym miastem. Życiowy chaos zostaje poniekąd unormowany dzięki harmonogramowi pracy (choć tam za to rozkwita jakże chaotyczne wykonywanie powierzonych mi zadań i okazjonalne ataki ADHD), kosztem braku czasu, ograniczonego dostępu do Internetu i kulejącego życia społecznego. W między czasie jednak udaje mi się wpadać na zaprzyjaźniony skquat a w weekendy nadrabiać zaległości filmowe.

Właśnie mija 1 z 4 dni wolnych. Całe 4 dni nicnierobienia, filmów oglądania, czytania, listów pisania i na skłocie zalegiwania. The less you expect, the more happy you are. Aż się dziwię, że udaje mi się zagłuszyć odśrodkowy napęd pchający mnie do podróżowania. Widocznie teraz podróżuję bardziej metafizycznie, w myślach, w metrze i w książkach.

9 to 5 to 7

2010-12-17T22:23:00.006Z

9 to 5 job.
7 times a week.
with constant overtimes.
3rd week in a row without single day off.
sleeping schedule for this week looks rather poor:
Mo: 6 Tue: 6 Wed: 3.5 Thu: 5 Fri: 5.5 hrs
every day 3 up to 4 hrs spent in tube.
every day it's packed like sardines, but instead of them i see labelled rats from head to toe:
blackberry or iphone, converse or nike, and finally gucci or inexpensive primark.
how motivated must be somebody, who on her own free will agrees for that?
how far she can go to fulfill her dream, even though it is possible to fulfill them without heaps of 'quids'?
testing how far you can drive your patience.
how strong you are and
how long you can stand discpline imposed by yourself.
if something, you are to blame.
in any case, i wonder how long is gonna work cage i put myself in.

Earthworm shower

2010-12-06T22:38:00.003Z

Mieszkam w nowym miejscu. Na skłocie. W jakże ‘lively’ części Londynu, jaką jest East London. Masa skłotów, jeszcze więcej osobliwych zaułków, ciekawych kafejek i na pewno innych miejsc, o których istnieniu na razie nie mam pojęcia. Nie mam też czasu, aby je odkrywać, bo mam za sobą 7 dni z serii ‘9 to 5 job’. Przed sobą zaś powtórkę z rozrywki w zaczynającym się właśnie tygodniu.

Nie narzekam jednak, ciesząc się tym, co jest. Choćby tym, że ktoś mi zaoferował schronienie na miesiąc. Tym, że na skłocie jest głupi prysznic, mimo, że pojawiają się w nim mini dżdżownice na kafelkach i (ponoć) okresowo osy. Tym, że mogę sobie ugotować obiad na jutro, że poznaję nowych ludzi. Zaczynam postrzegać świat minimalistycznie.

Ostatnie dni czułam się jak zombie, codziennie śpiąc po 6 godzin, spędzając w metrze 3 godziny, a następnie 8 – 8,5 godziny w pracy. Jednak jest OK.

Tyle u mnie. Przez najbliższy miesiąc mam gdzie mieszkać, mam co jeść, mam co czytać i okresowo mam dostęp do Internetu.

Cheers.

Zdjęcie z albumu UK' 2007. Bodajże Baker Street Station.

z przemysleń przy makaniu*

2010-11-29T20:53:00.009Z

W tym tygodniu jestem szczurem. Nawet nie biurowym, ale zwykłym testowym. Spędzam 8 godzin przed dwoma ekranami testując gry i potem jeszcze dodatkowe 3 godziny przed kompem w ‘domu’. W tym tygodniu ponad 60 godzin odrobię na rzecz systemu. Robię to celowo i z premedytacją.

Czasem człowiek musi się w czymś zatracić, by zapomnieć o czymś innym.
Wyrzucić z pamięci śmieci z wczoraj. Z przedwczoraj. Z jakiegokolwiek dnia, który chce wymazać z przeszłości. I przygotować się na nadchodzące śmieci jutra.

Ja z wami razem już nic nie odczuwam:
ta chmura, którą widzę pod sobą,
ta czarność i ciężkość, z której się śmieję –
to wasza chmura brzemienna burzą.

Mój potencjał antyspołeczny wzrasta, i to chyba nie wynika z geekostwa nierozerwalnie związanego z wykonywaną pracą. Druga jest za to bardziej uspołeczniająca, ale i tak zamiast stać za juicy barem, socjalizować się z skądinąd sympatyczną ekipą i udzielać się na kasie,
wolę zająć się dostawą i zniknąć między kartonami i półkami. Chociaż w między czasie mam szansę nauczyć się w końcu przyrządzać świetną włoską kawę.

Udało mi się też znaleźć tymczasowe zakwaterowanie, odkryłam przy tym, że nie potrzebuję własnego miejsca, co więcej polubiłam ideę pomieszkiwania kątem.

Otworem stoi jeszcze dla dusz wielkich życie wolne.
Zaprawdę, kto mało posiada, tym mniej będzie posiadany [...]

Ostatnie dwa miesiące tutaj to kilka wzlotów i jeszcze więcej upadków. Dużo załamań, powracająca utrata wiary w ludzi, w znajomych. Przeczytane 3 książki i 4 komiksy. Dwie prace, podwójna utrata tożsamości, a dzięki temu mniej czasu na niepotrzebne grzebanie się w tym, co zamierzchłe i teraźniejsze.

– To drzewo stoi samotnie na wzgórzu,
wyrosło ono wysoko ponad głowami ludzi i zwierząt.
A gdyby mówić zapragnęło, nie miałoby wokół nikogo,
kto zrozumiałby je: tak wysoko wyrosło.

Tako rzecze Zaratustra.

Czasem zastanawiam się gdzie mnie zawiodą moje przemyślenia, inspiracje i lektury, którymi się karmię, gdzie dzięki nim wyląduję? Zawsze powraca jedno pytanie: 'gdzie?', jakby 'kiedy?' totalnie straciło na znaczeniu.

*) 'makat' - cz. harować.

jesień 06 jesień 08 jesień 10

2010-11-21T22:59:00.008Z

Jesień 06: Góry Sowie

Jesień 08: Praga

Jesień 10: Londyn

Oto Zuzia

2010-11-14T23:39:00.013Z

Zuzia jest rezolutną rozrabiarą. Wszystko kwituje szelmowskim uśmiecham i niechętnie stroi się w różowe sukienki z kokardkami. I chyba tym swoim chłopięcym podejściem zaplusowała najbardziej. Kuzynka, którą poznałam dopiero po 8 latach. Tyle sięga moja rodzinna indolencja. Na zdjęciach z koleżanką.

fb free youth!

2010-11-12T00:48:00.006Z

If you are tired of acquaintances performed only in online life,
if you prefer to go to park with your friends instead of chatting with them in little screen box,
or if you love to look at real photo albums than at micro snaps on the screen,
then JOIN US!

facebook free youth

stay offline. stay real. stay posi.

THESPOT THESPOT THESPOT #2#2#2

2010-11-10T00:04:00.004Z

Z racji obowiązku i czystej ekscytacji chciałbym zawiadomić, że JUŻ JEST dostępny nowy THE SPOT MAGAZINE #2. Do przejrzenia TUTAJ lub do zgarnięcia w wybranych klubach we Wrocławiu.

[nieskromnie się przyznam, że umieszczając ten post chciałam poprzeć inicjatywę mojego dobrego kolegi a zarazem dodać, że w numerze #2 również miałam swój mały udział]

JOBless

2010-11-09T21:49:00.008Z

from now on jobless person has a job.
how strange* is that, huh?
....................................

nie posiadam żadnego etosu pracy. co więcej, ostatnimi czasy wręcz zradykalizował się mój pogląd na wszelkie kapitalistyczne inicjatywy, włącznie, a może przede wszystkim z pracą na czele.

i dziwnym trafem atrudniono mnie. w zamian za 8 godzin mojego dnia codziennego, 5 razy w tygodniu, czyli 160 godzin miesięcznie wyrwanych z życia, będę grać na konsolach psp, ps1, 2 i 3, xboxach, strzelać na shooterach i brutalnie rozwalać się na GTSowskich torach rajdowych w ramach pracy jako tester gier.

pytanie po co? chociażby po to, by za kilkanaście miesięcy zniewolenia móc spędzić kilkadziesiąt m-cy nieograniczonej wolności w krajach dopiero co raczkującego kapitalizmu, w tzw. krajach trzeciego świata, gdzie ekosystem społeczeństwa przepuszcza wszystko przez drugi obieg nie pozwalając na marnotrawstwo obecne w krajach bogatego zachodu.
coś za coś. mój czas wolny za więcej czasu wolnego, za to w innej strefie czasowej i z daleka od strefy greenwich.

minął niemal miesiąc, od kiedy tu przyjechałam, i przez te niecałych 30 dni cholernie dużo wydarzyło w moim życiu umysłowym. setki myśli przetoczyło się po mojej głowie niczym klatki z filmu braci Lumiere. być może to lektury, którymi podążam, być może nadal jestem na etapie wiecznego buntu, który jakoś wbił się mi głęboko pod skórę, ale przynajmniej wiem, że jest to szczere. i z ciekawością obserwuję, gdzie mnie te przemyślenia zawiodą.

*) couldn't really decide here between words 'strange' and 'funny'. in some cases they mean exactly same.

Freedom is a state of mind.

2010-11-05T12:46:00.005Z

I deeply believe in this statement.
You don't need to be in open space, to scour the field or to swim in the ocean.
Freedom is what you make in your own mind, in your desire and in your free time not stolen by company you work for.
I felt it few days ago when I wandered in rustling autumn leaves. I felt it yesterday, while I was reading book in crowded, rat-faced underground. And I am gonna feel it today spending time with my friends, in gallery, in every-moment-is-enjoyable time.
Just like that. No preservatives or artificial colours added.

Biały Kot i Cmentaria, czyli My Halloween Story

2010-11-01T23:07:00.007Z

Abstrahując od tematyki zaduszkowej, która obecnie jest bardzo ”on” w Polszy, to byłam dziś na cmentarzu. Angielskie cmentarze to zazwyczaj setki zamszonych, rozlatujących się nagrobków, celtyckich krzyży i dużo dziko rosnącej zieleni.

Okoliczne cmentarzysko niczym się nie różni od kadrów z filmu zombie pt. Let Sleeping Corpses Lie (znanym również jako „The Living Dead at The Manchester Morgue”), i chyba z racji podobieństwa scenerii i miłości do filmów z truposzami w tle, zaczęłam się czuć nieswojo. A wiadomo, czym większa sielanka i spokój na planie, tym bardziej rozwinięta i spektakularna akcja się potem odgrywa. Czyli sieka, krew i pościg za ofiarą (domyślnie za mną).

Nie licząc szarawych wiewiór skaczących po nagrobkach, gdzieniegdzie przelatujących srok, byłam sama. A, i był jeszcze Biały Kot, który nagle się wyłonił zza grobu. Najpierw rzucił mi zawzięte spojrzenia, potem zaczął skakać po krzyżu, a na koniec wygrzebał fragment ludzkiego kośćca (na oko kość kręgowa) i zaczął się nim zabawiać.

Tak naprawdę, to nie czułam się nieswojo, dalej kontynuowałam spacer z aparatem, a to wszystko napisałam tylko w ramach wstępu do zdjęcia poniżej, które zrobiłam kiedyś w odległym roku 2006.

Acha, jestem w Londynie. Hi5 dla Urosa.

P.S. Biały Kot istnieje naprawdę.

Dopisek: Dokładnie dzień po tym wpisie udałam się na cmentarz po przeciwległej stronie ulicy, gdzie tym razem poznałam Pana Lisa, choć wiem, że to irrelewantna wiadomość.

abolish restaurants?

2010-10-25T01:34:00.004+01:00

Jakiś czas temu wpadł mi w ręce biuletyn(wydany nie wiadomo gdzie i nie wiadomo przez kogo)o takim właśnie intrygującym tytule (ang. 'obalić restauracje'). Czytając treść biuletynu nie mogłam się nadziwić stekom bzdur, które się w nim pojawiły. Lekturę tę określiłabym jako stricte nierealistyczną i nad wyrost przesadzoną anarchistycznie.
Do czasu.
Bo osadzona w nowej roli, tzn. skrobiąc marchewkę i siekając imbir, w myślach skaczę po białych kartkach biuletynu i co rusz przypominają mi się poszczególne akapity. I zaczyna docierać do mnie jak wiele z przeczytanej lektury okazuje się być prawdą. Bo niby fajnie trafiłam: jedna z najlepszych restauracji wegańskich w mieście X, sympatyczni ludzie, menadżerka dająca każdemu szanse, w skrócie jedna z fajniejszych opcji pracy dla wegana/ki.
Mimo to w środku czuję się zdegradowana. Pewnie to moje ambicje dobijają się całą siłą do rozsądku. I muszę przyznać, że wygrały. Żadna ze mnie zapalona kucharka nie jest(kto mnie zna, ten wie), ideę weganizmu można promować na 100 innych sposobów, a i ambicje jestem w stanie zaspokoić będąc w tym miejscu.
Tak więc odchodzę i jestem w punkcie 0.

Przypomina mi się zeszła jesień. Bardzo ciężka zresztą, długa, zimna i mroczna.
Oprócz życiowych miraży i spadków temperatury musiałam zatroszczyć się o egzystencjalną stronę pobytu w Pradze. Szukałam pracy, j-a-k-i-e-j-k-o-l-w-i-e-k pracy i w końcu Pan Tłumaczenie okazał się mym głównym źródłem dochodów i gwarantem dalszego pobytu w Pradze.

Właśnie. Idzie zima. Czas Sigur Ros i herbaty. Dużo gorącej (najlepiej zielonej!) herbaty.

Where Is Emi?

2010-10-24T23:45:00.009+01:00

Jestem w nowym miejscu. Nowym, ale właściwie dobrze znanym. Na razie nie zdradzę gdzie, chyba że kogoś naprowadzą poniższe zdjęcia, które zrobiłam w wakacje 2006 r.

To miejsce, gdzie dominuje monotematyczna architektura.

To miejsce, w którym jest kilka gigantycznych parków.

To miejsce, gdzie krzesła są przyczepione do domów, zamiast zwyczajnie stać w środku nich.

To miejsce, w którym chuligani rzucają wózkami.

To miejsce, w którym jest kilka dzielnic żydowskich.

To miejsce, w którym możesz natrafić na zabawne witryny sklepowe.

+++ for those of you who don't know where I have moved recently, little jigsaw: try to guess where am I know only from photos above +++ p.s. there may be reward waiting for you! +++

'vi:et'na:m

2010-10-10T22:36:00.007+01:00

W Wietnamie jak do tej pory nie byłam, choć kraj ten znajduje się na mojej top liście wanna-visit countries. Za to będąc na targowisku w praskich Malešicach poznałam te oto przemiłe Wietnamki i przy okazji nabyłam świeże kostki tofu za 12 Kč sztuka (sic!). Panie były przesympatyczne a ich kramik był wręcz przewietnamski, stanowił niemal idealną kopię supermarketu z Sajgonu łącznie z dziwnymi okazami zielonych warzyw, chipsami krewetkowymi i pełzającymi błotniasto-burymi krabami (co akurat mniej mi się podobało).

lomo

2010-10-08T22:16:00.008+01:00

smena 8m /lomo/ and expired roll of kodak film iso 200 /1,5 yrs past its expiration date/.

smena 8m /lomo/ i film kodak 200 przeterminowany 1,5 roku.

B&W

2010-10-06T22:34:00.004+01:00

black and white - italy

The photograph I found at flea market in Brussels

2010-10-04T16:53:00.003+01:00

As in title.
An old photograph I found on the pavement.
Lost and forgotten.
I like it.

Outstanding photographs from Serbia and few thoughts

2010-10-03T22:49:00.018+01:00

Przed kilkoma dniami wróciłam z krótkiego autostopu i przyznam, że czuję pustkę. Mimo różnic kulturowych i mentalnych między Holandią, Belgią czy Francją, zlewają mi się one w tę samą kosmopolityczną papkę, ten sam rodzaj społeczeństwa karmiony mediami i zarazem jednolity niemal wytwór kultury zachodniej. Jasne, że fajnie było buszować między niekończącymi się regałami brukselskich komix shopów, jeździć czarną kozą w Amsterdamie czy zajadać się libańskim falafelem w Berlinie, jednak mam nieodparte wrażenie, że każdorazowy, nawet kilkudniowy wypad na wschód czy Bałkany daje mi więcej inspiracji i przemyśleń, aniżeli kilka tygodni spędzonych w jednym z bogatych krajów EU.

Stwierdziłam, że będę je zamieszczać partiami. Spóźnione zdjęcia z wakacji. Na pierwszy rzut Serbia/Србија.

P.S. Powyższe fotografie nie muszą się nikomu podobać, wystarczy że są moje i to nadaje im znaczenie.

never-ending holidays

2010-09-10T06:30:00.013+01:00

I decided to extend a bit my holidays (though it has been heavily raining recently), so in 2 hours I'm going to take a bus and ride directly to hitchhike spot and then hopefully get a quick ride to Berlin (and to rest of Western EU countries in following two weeks).

I admit that since I came back to Wrocław I have grown shamefully lazy and in the end didn't put any photos from the Balkans trip, though I managed to develop 8 from 10 rolls of film I snapped. So finally here are few photographs from Bosnia and Herzegovina: bunch of kids I met in Sarajevo, two muslim women from same neighbourhood, muslim cemetery in Sarajevo, t-shirts stand in Mostar, plastered bullet marks on the buildings and people looking out from bridge in Gorazde.

Have fun and also stay holiday-minded!

The Cather in the Rye/Buszująca w zbożu

2010-09-04T21:26:00.005+01:00

Once upon a time I went to the field.

słowo dnia: plan i jego wszelkie derywaty

2010-08-30T21:16:00.006+01:00

"to jakie masz plany po wakacjach?"

"gdzie planujesz jechać?"

"to jakie teraz plany :)?"

"a Ty jaki teraz wyjazd masz w planach?"

PLAN. PLANować. ZaPLANować.

Z wiekiem zanika moja zdolność planowania, a to na rzecz chaosu i spontanu. I ewentualnie mglistej idei na zmianę z zamiarem zrobienia czegoś. Zaczynam dostawać wysypki na sam dźwięk PLANuuuu... O ile jeszcze znajomymi kieruje ciekawość i żywe zainteresowanie moim losem (mówiąc górnolotnie), to mam wrażenie, że przedział wiekowy >30 jest zainteresowany wyłącznie odpowiedzią mieszczącą się w ramach normy społecznej. Praca, rodzina, i oczywiście samochód.

Jestem w wieku produkcyjnym, dopiero co skończyłam studia i pytanie o pracę staje się niemal nadrzędnym tematem konwersacji. I pytanie o PLANy oczywiście. Ledwo co przyjechałam do mojego ‚domu‘, obudziłam się następnego dnia, ze zlepionymi oczami wpełzłam rano do kuchni, nastawiłam wodę na čaj i już słyszę „to co teraz PLANujesz? Praca, nie?“.

Otóz mój PLAN to niePLANować.

Ale o dziwo dziś miałam jasny PLAN na dzień: obijactwo, filmowo-serialowe oglądactwo a nawet lekkie książkowe sprzątactwo. I jeszcze bałkańskie hardcore sluchactwo, co z przyjemnością czynię teraz.

Wrocław 30. sierpnia 2010. Jem soję i o zdrowie się nie boję. W końcu to kostka sojowa jak wołowa.

---------------------------------------------------

Word of the Day: plan and its derivatives

„so what are your plans after holiday?“

„where are you planning to go?“

PLAN. To PLAN. PLANning.

The older I am, the less I plan at the cost of chaos, spontaneity or vague idea of what am I going to do. I am nearly starting to have a rash when I hear PLAN word… Maybe it’s the fact I have just graduated from uni or my ‘productive’ age make other people question about my further PLANs. I understand that my friends are simply curious ‘what’s emi gonna make up this time?’, but I am afraid that people at the age of >30 just wanna get know whether I am gonna fulfill kind of social norms. Find good job, start a family and have a car. Oh, gosh!

So my PLAN is not to PLAN.

Surprisingly I had a nice PLAN for today: loafing about, catching up with movies and tv series, tiding up my books and listening to Balkan hardcore bands what I am enjoying right now.

P.R.A.H.A

2010-08-23T21:00:00.002+01:00

Dojechalam. Wystarczylo, ze kierowca wysadzil nas na paskudnym Sporilove i zaczelo sie. Sentyment do tego miasta, do Pragi znaczy. To dziwne, jak nagle rosnie w Tobie ciepla kula, rosnie, rosnie a Ciebie ogarnia nieoczekiwane szczescie. Poddajesz sie temu i mimo kilkunastu kilogramow na plecach idziesz przez miasto z promienistym usmiechem. Udalo sie, spedze urodziny w Pradze.

Male marzenia sie spelniaja. Duze tez.

2010-08-20T20:16:00.002+01:00

CouchSurfing to nie tylko spanie i poznawanie kultury oraz mentalnosci danego kraju poprzez osoby go zamieszkujace (i oczywiscie poznawanie samych osob). Czasem moze przyniesc nieoczekiwana inspiracje wyciagnieta z rozmowy, dyskujtujesz, uczysz sie np. wloskiego (ta... ja nabylam que qatzo!, bafangulo i cornutto... slownictwo czyst slumsowe) lub twoj host/hostka zabiera Cie w jakies wyjatkowe miejsce, ktore sam/a bys nigdy nie trafil/a bez pomocy lokalnego tubylca.

Dzieki mojej hoscte w Udine, Katii, moze nie spotkalo mnie cos gornolotnego, choc w pewnysm sensie tak... Dzis skakalam na trampolinie, taka prosta, gowniarska radocha a jakos nigdy wczesniej nie mialam okazji sprobowac jej. Moze i poskakalabym na trampolinie w innym czasie i miejscu, ale wole skupiac sie na TU i TERAZ, i w ten prosty sposob dopielam ostatni guzik do calego tripu.

Wkrotce Praha.aaaa!

Ave Italia!

2010-08-17T17:43:00.004+01:00

Jestem w pomidorowo-oreganowej Italii. Strasznie sie tym jaram, bo ostatnim razem, mimo przeszlo 2,5 miesiecznego pobytu, nie widzialam nic oprocz malomiasteczkowej Cerignoli. Viva rolnicze poludnie!

Jestem w Triescie. Miasto jak miasto, nic moc, jakby powiedzial Czech. Ale sam fakt, ze jestem tutaj strasznie dziala na moja wyobraznie. Nadpobudliwe gesty na ulicach, architektoniczny bajzel i wczorajsze italskie espresso oraz pizza z chaosem warzyw na powierzchni (wbrew oczekiwaniom stary, doswiadczony pizzarz nie zdziwil sie jak go poprosilam o wersje chessless).
Ave Italia!

Jarania sie Rijeka ciag dalszy

2010-08-14T21:34:00.003+01:00

Juz wiem. Rijeka jest nie tylko najfajniejszym miastem odwiedzonym w Chorwacji, ale w trakcie calego tripu. Przemierzam dzielnice za dzielnica i nie moga sie nasycic architektura, chaosem w zagospodorowaniu przestrzennym miasta i tym, ze sa doki, odrapane, szare kamienice i duzo, duzo schodow (a przyznac sie musze, ze uwielbiam wszelkie schodopodobne skroty w miescie). Tutejsza architektura przejawia zarowno wplywy austrowegierskie, wloskie (patrz drewniane, kolorowe okiennice i rolety) i cos chorwackiego, czego nie jestem w stanie blizej okreslic.

Mam pewnego rodzaju zboczenie do starych drzwi i okien, i jeszcze balkonow, tych z poczatku XX wieku, zelaznych, zdobionych i niejednokrotnie stanowiacych jedyna dekoracje budynku. Tych jest tu pod dostatkiem. Przewazajaca wiekszosc tutejszch balkonow zwisa smetnie z rownie smetnych, przykurzonych getto-kamienic. Jedna kamienica w polowie zaslonieta przez jednopietrowy, podpuadajacy domek a tuz obok wylania sie kolejny szarak z domieszka zieleni w postaci wspomnianych okiennic. I w ten sposob krok po kroku wylania sie mi obraz miasta.

Sa tez blokowiska (kolejne zboczenie, widocznie cierpie na ewidentne zamilowanie do brzydoty). Przy wyjezdzie na Pule dumnie spogladaja na miasto, miedzy nimi kryje sie mini-stadion do gry w pilke nozna a w oddali widac zamglone (stan dzisiejszy) gory wypietrzajace sie z wyspy nieopodal. I morze tez widac. Dokladniej morze z tankowcami i nadmorski dworzec towarowy.

Tyle z moich fascynacji. Jeszcze dzien w Rijece. Dzien plasania sie tu i tam, i wynajdywania starych napisow po bylej wloskiej stronie miasta (no tak, wynajdywanie starych napisow to moja kolejna miejska pasja; w trakcie tego tripu bylo ich multum, zwlaszcza w Sarajewie).

On the Balkan road

2010-08-13T19:24:00.006+01:00

I haven't written in English for a while, I assume it's easier for me to write in my native language while I travel. Regarding travels - last 17 days I've been traveling across the Balkans starting from Belgrade in Serbia. Main reason to back there was that I wanted to see my friends again. By the way it's pretty amusing story how I met Sandra and Ivan: last summer they simply gave me a ride in Montenegro and from then on we stay in e-mail touch. After Belgrade we (I'm traveling with my Czech friend) crushed to Kraljevo, hometown of my other friends. Another funny story how we got in touch: through CouchSurfing.org, Vojkan and Nikola (cousins) were my hosts in Belgrade, we spent really nice time together and that's how started our friendship.

Our next destination was Bosnia and Herzegovina, where I had planned to go last year however my travel time was a bit limited and I couldn't make it. Since we left Prague we have hitched all the way and on the way to Bosnia we got a lift from... Serbian mafia. Yuppie, couldn't better, huh? Honestly that was the most adrenalinest ride I've ever had! The driver broke probably all rules existing in Serbian traffic law, what's more after a wild ride on road with numerous hairpin bends (that was crucial reason why I became simply terrified at some point), he had taken out the gun, passed it to a guy sitting next to me and he hid it behind the belt with innocent smile. Additionally in turned out that my travel companion was sitting on a little plastic bag with cocaine and the driver was definitely high. That was the most exciting (and definitely the most unexpected) ride ever! I don't give a shit whether it was dangerous or not for us, but come on, if they stopped for us, us - tiny roaches, why the hell they would like to assault us or whatever? Just stay cool and think logically when such things happen.

Changing the subject, I was (and still am) quite impressed with war damages in Gorazde, Sarajevo and Mostar. Most of the buildings still have bullet marks, holes or they are plastered on the sides. Before I went to Bosnia I had heard how locals there are nice (and how coffee is delicious!) and what I have experienced is that its easy to interact with them, have a chat while you take photographs and also they are willing to give you a ride :)

Last spot in B&H we wanted to see was Medjugorje, world's famous town known due to claims of apparitions of the blessed virgin mary in 1981 (before this year it was just a little village, now it mainly consists of hotels, apartments and stalls with crucifixes, virgin mary statues etc.). All I can say is that is one enormous factory selling cult around presumed apparitions. You can get there such ridiculous souvenirs like rompers, cushions, huge (even 1,50 cm high!) virgin mary/jesus statues and more, more astonishing objects with image of Medjogorjes mary. Scale of this money-consuming phenomenon has surpassed me. After I visited few stalls I was more or less scarred. There were also plenty of christians dancing around and singing such lyrics "I wanna jump, jump, jump for jesus... I wanna swim, swim, swim for jesus...". One of craziest spots I have ever seen in my life.

After Bosnia we turned towards Croatia starting from Makarska which is crowded, tourist-focused town in the southern Croatia. Nothing ambitious to see or to do, just lying flat on the concrete or graveled beaches (forget about sandy beaches in Croatia or try to take a ferry to one of Croatian islands) and reading. From there we moved to Vodice, then Zadar and finally to Rijeka, so far my favorite Croatian town. We're staying with local punks in info shop in exact city center. The whole room is spacious, has kitchen, living room and little alternative library. I really fell in love with this place! Rijeka itself has quite interesting history (before WWII was partly Italian and Yugoslavian and river was the border between two countries. Also city name means "river")and a lot of beautiful architecture sites. The city resembles me somehow Belgrade with its gray building facades and chaotic urban development. Today I went to city museum where was exhibition presenting outputs of Rijekas photographers from 1950 to 1980. WOW, these photographs really touched me, I analyzed them detail after detail knowing that this is what I try to capture in my photos. Well, practice, practice and practice.

I'm gonna spend two more days in Croatia, hanging out in the city, taking photos, maybe going to pleasant vegetarian restaurant named 'Fork' and then I am hitching to Italy. Espresso and Il Padrino (though the Godfather was shot in Sicilia which I assume has nothing really common with the North).

Vegan MUST EAT in Croatia: Chocolates produced by Zagreb chocolate factory Kras: Fontana chocolates with so called icy filling and Griotte with cherry inside. Yummi.... (I don't wanna advert this company, but here are photos of mentioned deliciousnesses).

Rijeka czyli rzeka

2010-08-13T10:44:00.012+01:00

Zbyt wiele o Chorwacji nie pisalam, bo i nie ma o czym (z calym szacunkiem oczywiscie!), wszedzie betonowe lub zwirkowane plaze, miasteczka podobne do siebie niczym pomidory na stoisku warzywnym a i przyznam, ze zbytnio nie wnikam w tutejsza mentalnosc. Ze stopem tez roznie, czego dowodzi wczorajsza wyprawa z Zadaru do Rijeki, ktora pominawszy godzine zaczecia stopowania, zejala nam przeszlo caly dzien. Ale udalo sie, jestem tutaj, strasznie podjarana tym, ze zatrzymalismy sie w punkowym infocentrum KORZO, wokol sympatyczni ludzie, super przestronna miejscowa i widok na miejskie doki za oknem (i 15 minut od plazy, betonowej oczywiscie). Zyc nie umierac.

Mimo, ze za oknem atakuje deszcz, to nie narzekam, wsiaklam w tutejsza anarchobiblioteke i nadrabiam zaleglosci czytelnicze. Ponizej kilka zdjec z zeszlorocznego wypadu do Chorwacji. I jeszcze jedno: Drodzy Polacy (i Czesi), ktorzy nagminnie odwiedzacie Chorwacje: wiecej wyobrazni przy robieniu zdjec, nie ma nic gorszego niz pozowane, ultra sztuczne zdjecie przy zabytkowym statku z zachodem slonca w tle. Brrr...

Tego zdjecia nie moglo tu zabraknac, zwlaszcza ze wczoraj, w ramach wyjatkowo ciezkiego stopu, bylismy zmuszeni do stopowania na poboczu autostrady. Udalo sie X__X

Ateistka w Međugorje

2010-08-08T20:07:00.003+01:00

Pojechalam tam z dwoch powodow:
1. Jak najbardziej po drodze do Chorwacji (wlasnie, pozdrowienia z Makarskiej)
2. Zbieram dewocjonalia a w Međugorje ich pod dostatkiem...

Bylam przerazona tym, co zobaczylam TAM. Gigantyczna fabryka przemyslu pielgrzymarskiego, inaczej to nie umiem okreslic. Nie uswiadczysz tam drewnianych kramow z rozancami i obrazkami wotywnymi jak w poczciwej Czestochowie. Poczawszy od poduszek poprzez spioszki, zapalniczki skonczywszy na figurkach typu maly fotelik made in china z logo medzugorskiej matki boskiej. Chodzilam niczym zaczarowana od sklepu do sklepu starajac sie wybrac co najbardziej kiczowate podobizny matki boskiej. Rozmach tego zjawiska zwalil mnie z nog, o ile przed rokiem 1981 byla to mikroskopijna jugoslawianska wioska, to teraz jest to gigantyczna wiocha skladajaca sie z hoteli i wszelkiej masci budynkow pod wynajem dla turystow. Czegos takiego sie nie spodziewalam a juz w ogole nie tego, ze wieczorami ludzie tanczyli w kole w rytm piosenki "I wanna swim, swim, swim for jesus" (udawajac przy tym plywanie). To byl teda zazitek!

Cyganskiego sposobu zycia ciag dalszy: w Međugorje spalismy na budowanym hotelu (z czeska flaga na dachu, co wynikalo z obecnosci czeskich wiernych nieopodal. Wlasnie, Czesi + wiara, jakze nietypowa kombinacja) a Makarskiej spimy na dziko pod chmurka (tuz przy tutejszym centrum meteorologicznym). Tak bywa gdy wspoltowarzysz podrozy odpowiedzialny za noszenie kijkow od namiotu zostawi owe w samochodzie. Namiot bez kijkow to rozplaszczona zaba, ale calkiem wygodnie sie na nim spi (jak nie pada).

Makarska to miejscowosc stricte pod turysty, brak piaszczystej plazy (welcome to Croatia), masa restauracji, hoteli, wiec nie pozostaje nic innego jak plazowac. Po dzisiejszym skonczylam jako rak.

Zdravim z Hrvatska.

bośn. Sarajevo/Сарајево/tur. Saraybosna

2010-08-03T18:47:00.003+01:00

Jestem w Sarajewie. W zniszczonym, intensywnie ostrzelanym Sarajewie. Spie na dziko pod namiotem, rzeczy zostawiam w krzakach i kapie sie w gloniastej rzece (dzieki czemu pewnie nabawie sie kolejnej wysypki, mam nadzieje, ze tym razem beda to zielone, gloniaste kropki). 100% cyganerii.

W Bosni stop dziala naprawde super, sympatyczni ludzie, w kaseciaku rozbrzmiewa turbofolk, za szyba przemykaja zielone gory.

Przygoda z Bosnia zaczela sie od Goražde, ktore glownie kojarzylam z wiadomosci TVP1 w latach 90-tych oraz komiksu Joe Sacco. Praktycznie kazdy budynek nosi slady walk glownie z okresu 1992-94, budynki sa albo rozwalone, podziurawione jak ser szwajcarski albo pozalepiane gipsem. Bosniackie latki po prostu. Ale mi sie podoba, takie miasta wydaja mi sie bardziej zywe, z pietnem historii widocznym na kazdym kroku.

Acha, w Serbii podwiezli nas (podrozuje z czeskim znajomym) lokalni gangsterzy. Juz mina kierowcy sugerowala, ze nie bedzie to zwycyajna jazda, ale po kolei. Najpierw okazalo sie, ze moj kolega siedzi na kokainie. Potem kierowca ostentacyjnie splunal przez okno nonszalancko mowiac "Excue me. Cocain in my throat" a nastepnie wyjal z deski rozdzielczej spluwe i podal ja swojemu ziomkowi. Ten zas dyskretnie schowal ja za pasek. W takich chwilach mowie sobie, ze przeciez my, austostopowe plotki, nic nie jestesmy winne, a co wiecej skoro sie zatrzymali z pierwotnie dobra intencja podwiezienia nas, czemu nagle mieliby sie nas np. pozbyc?
Moze moj opis jest bez emocji, ale byl to moj pierwszy stop w zyciu, kiedy autentycznie balam sie, ze wyladuje na masce auta jadacego z naprzeciwka. Nawet nie chodzi o predkosc, ale co najmniej brawurowy sposob jazdy polaczony z jazda po gorskich serpentynach i wyprzedzaniu na nieprzerywanej linii w tunelach ciemnych jak gorzka czekolada. 100% adrenaliny calkowicie za free.

Jak do tej pory zaden bosniacki gangster nas nie podwiozl, a wrecz przeciwnie - podwiozl nas poczciwy bosniacki gliniarz.

P.S. Jesli ktos mysli, ze postradalam zmysly nadal jezdzac na stopa, odpowiadam, ze jeszcze sie trzymam. Pozdrowienia z Sarajewa!

Краљево

2010-07-31T19:52:00.003+01:00

Po dwoch dniach w Belgradzie wyladowalam w Kraljevie, u Vojkana i Nikoli, znajomych poznanych rok temu przez CouchSurfing. Ale jeszcze kilka slow o Belgradzie, o tamtejszej architekturze i kawie.

Sama kawa moze nie zasluguje na miano typowo belgradzkiego przysmaku, ale kawa w Serbii, tzw. kawa po turecku... Mmmm... Moze nie tak aromatyczna jak ta z kardamonem, ale dla mnie wystarczajaco pociagajaca by co najmniej dwa raz dziennie delektowac sie jej smakiem. Kawa i Balkany. Ewidetnie dobre polaczenie.

Nie potrzebuje zbyt wiele, wystarczyly szare belgradzkie kamienice, niektore czesciowo zniszczone po bombardowaniu w 1999 roku, i tutejsza odmiana secesji. Tez w szarej, zakurzonej osnowie, ale takie miasta chyba bardziej do mnie przemawiaja niz np. odrestaurowany Wieden.

Opuszczajac Belgrad zobaczylam konie pasace sie na lace przy autortradzie. Konie nalezace do stacjonujacych nieopodal Romow. Pierwsza mysl: Anarchisci jakich malo. Musze to napisac: LOL.

Jutro Sarajewo (chyba, ju never nol).

Београд

2010-07-28T21:41:00.003+01:00

Jestem tu. W Belgradzie. Siedze u znajomych, Sandry i Iwana i przysluchuje sie serbo-chorwaszczyznie z telewizora a na dywanie rozleniwia sie psiak Coka.

Znalazlam sie tu niespodziewanie szybko, omijajac Budapeszt na rzecz szarosci tego 'smutnego miasta' jak ktos powiedzial o Belgradzie. Moze i jest szare, zaniedbane i miejscami przytlaczajace, ale to jest wlasnie ten smaczek, ktory mnie pociaga w starych, slowianskich miastach. Budynki niczym zywe obrazy historii przypominaja o socjalistycznej przeszlosci, ludzkie twarze nosza chcraktrystyczne, balkanskie cechy a szare, zakurzone kamienice ledwie i leniwie odslaniaja swoje uroki.

To fajne uczucie wrocic gdzies, gdzie byles/as przed rokiem. Porownac, odkryc, zarejestrowac w pamiecie i na kliszy. A juz w ogole przyjechac do znajomych, ktorzy zgarneli Cie z drogi w Montenegro i znajomych, ktprzych spotkales/as przez CouchSurfing.

Jestem w trasie. Maly chochlik siedzacy mi na ramieniu epatuje wewnetrznym spokojem. Cholernie sie ciesze. Pa.

P.S. Bespordni stop z Pragi do Budapesztu z Syryjczykiem = dooobry stop.

post szybki jak strzala

2010-07-27T01:14:00.003+01:00

Bedzie szybko i tresciwie:
Po owocnym zdaniu egzaminu na lektorke jezyka polskiego jako obcego (a jednak... bede szerzyc swoj polsko-czeski dialekt!) oraz zlapaniu przedziwnej wysypki po kapieli w Zalewie Zywieckim (woda popowodziowa robi swoje: swedzaco-drapiaca wysypka juz co najmniej tydzien utrzymuje sie na powierzchni skory) jestem w Pradze.
Po drodze dotarlam na fluff fest w Rokycanech, ktory potraktowalam dosc relaksacyjnie, spotkaniowo-pogawedkowo i deszczowo (co akurat wynikalo z niesprzyjajacej aury pogodowej).

Szalony dzien w Pradze, na chwile obecna totalny mess przedwyjazdowy, chyba powinnam sie poddac z planowaniem wszelkich tripow, bo i tak popadam w chaos i pakuje sie o 2 w nocy przed porannym wyjazdem. Najwazniejsze, ze mialam mozliwosc porozmawiac z bliska mi osoba. Dziekuje.

Jutro (no, dzis dla scislosci) kierunek Budapeszt czyli HitchhikeTheEdge w praktyce a nie w teorii *__*

P.S. Rownowazniki zdan. Uwielbiam je.

IFS free youth!

2010-07-14T15:58:00.004+01:00

Opuściłam na zawsze mury IFS-u z całkiem niezłym wynikiem: Hi5!
Poniżej pasowanie na uczennicę, pierwsza klasa SP i głowa pełna gdybania jak to będzie - tyle lat nauki przede mną??
Wraz z zerówką wyszło 20 lat edukacji, z czego może 1/3 nabytych informacji w jakiś sposób była/jest przydatna, po drodze spotkałam tylko kilku dobrych mentorów i natrafiłam na kilka zjawisk, które w jakiś sposób wpłynęły na mój rozwój. Trochę smutne podsumowanie po tylu latach, ale prawdą jest, że system szkolnictwa w Polsce wmusza setki niepotrzebnych zapychaczy.

Jestem free. Freewolna. Czeka mnie jeszcze egzamin na lektora j.polskiego (śmiech na sali, co?) a potem popłynę dalej. Jutro ruszam do Bielska-Białej.!.

Today I finally graduated from university (to be exact: Institute of Slavic Studies at Wrocław Uni - highly not recommended). I'm finally free person, what's more I'm free from Polish education system that took away nearly 20 yrs from my life. Obviously I studied some interesting stuff, came across wise mentors but still 2/3 of whole material you study hard is unnecessary in real life. I do prefer to experience, to observe and to doubt rather than follow foolish textbooks without second thought.

Spieniacz-Wpieniacz-Konkret 2010

2010-07-13T19:02:00.007+01:00

Całkowicie niespodziewanie i spontanicznie (takie wypady są najlepsze) pojechałam do Łowinii. W czterech słowach: frajda, radocha, setki wspomnień i wytchnienie. Tu sięgają moje początki. W znaczeniu dosłownym. Zdjęcia wkrótce.

Jutro mam obronę. W sumie obrona pracy przeistoczyła się w egzamin z ... nie wiadomo z czego ("proszę przeczytać sobie Zarys językoznawstwa ogólnego autorstwa Lachura i przypomnieć gramatykę opisową..." pełen konkret, masz rację Alicja - Z. na prezydenta!). Stresotwórczy konkret oswajam kawą soy latte (spieniacz/ mikserek* do mleka [*niepotrzebne skreślić] to rewelacyjny wynalazek!) i mam wieczorną randkę z Lachurem.

W między czasie dumałam nad tym na ile i w jaki sposób najbliższe otoczenie oraz rodzina warunkują nasze 'ja', postrzeganie świata i poglądy. Chyba wyzbyłam się ostatnich pierwiastków polskości, nawet mówię z miękkim sz, cz i akcentem na pierwszą sylabę. I ponoć przeciągam (pražské protahováááááání??? A jednak).

Wróciłam do Kleczkowa i oto jakie zdjęcie wygrzebałam w starym kartonie ze zdjęciami. Z podpisem "Krzeczków - wakacje 1977. Akcja Roku 1977". To musiały być wyjątkowo przaśne wakacje.

aj lov paneláky

2010-07-07T22:58:00.012+01:00

Kilka dni przed wyjazdem z Pragi pojechałam na jedno z praskich panelišt'. Nie byle jakie zresztą, bo chodziło o teren Stodůlky-Lužiny-Luka. Naprawdę nie mam pojęcia co widzę w tych blokowiskach. Może chodzi o tę mozaikowatość zbiegających się okien i ogrom postury budynku? Może o to jak jednostka ludzka niknie w dziesiątkach małych okienek, które po dłuższym wpatrywaniu się w nie powoduję zawrót głowy i oczopląs? Tak czy owak, jak na blokowisko było w nim sporo zieleni. I innych drobnostek, które mniej lub bardziej przykuły moją uwagę.

Czasem nie wiem czemu fotografuję akurat TEN obiekt. Czemu z natłoku barw, kształtów, tekstur wybieram jakiś fragment a następnie pastwię się nad nim ustawiając czas i przesłonę.

Bynajmniej nie była to przypadkowa fotografia.

A zaraz potem urzekły mnie barwy tego guliku (śląski slang).

Kolor bladzioch. Też może być interesujący.

P.S. Znalezione na przystanku na Dworcowej we Wrocławiu.

just 12 days left and I'm back in Prague

2010-07-02T23:44:00.004+01:00

Niewątpliwie zaczynają się dla mnie życiowe wakacje(w sumie już się zaczęły, bo od jakiegoś czasu przecież nieustale się bimbam na balustradzie życia). Ale bimbanie i lekkoduszenie się też może być inspirujące i rozwojowe. Tak długo jak nie masz poczucia, że tracisz czas, tak długo czerpiesz energię z chwilowej pauzy. Ostatnie tygodnie miałam dość wyCZERPujące pod tym względem, wzięłam głęboki oddech na przemyślenia, na naukę życiowych porzekadeł, na spędzanie czasu ze znajomymi i na emocjonalne inwestycje w te znajomości.

Wróciłam do Wrocławia przywożąc z sobą fragment Pragi w postaci dwóch specjalnych gości - Věry i jej syna Honzíka. To je teda sranda. W związku z byciem tutaj nachodzą mnie różne myśli, w sumie przeskakują jedna po drugiej i tylko gdzieś w tle mojej jaźni pojawia się głos, abym je gdzieś zapisywała. Jednak przydałby mi się chip z funkcją zapisu pamięci ROM.

Czekam na wakacje w stricte znaczeniu tego słowa. Czekam na wolność jaką daje pływanie w morzu, łapanie stopa po zachodzie słońca, spanie pod namiotem byle gdzie i żywienie się puszkami z fasolą. Minimal zaopatrzenia i multum wrażeń.

Łowinia 1992(?). To były czasy! Wiocha zakopana gdzieś za łanami i polami w woj. Kieleckiem. Zdecydowanie najlepsze dziecięce chwile jakie mogłam przeżyć.
A Melete to całkiem fajna emo kapela ze Słowenii.